Αμάντα Γκόρμαν - Η Ποιήτρια της Αλλαγής/Amanda Gorman – The Poet of Change

Ενημερώθηκε: Μαρ 25

(For English see below)


Γεννημένη το 1998 στο Λος Άντζελες, η Αμάντα Γκόρμαν αποτελεί μία από τις ανερχόμενες ποιήτριες και ακτιβίστριες της γενιάς της. Η διαταραχή ακουστικής επεξεργασίας, η ακουστική υπερευαισθησία και το πρόβλημα ομιλίας της δεν την εμπόδισαν να σπουδάσει Κοινωνιολογία στο Χάρβαρντ αναπτύσσοντας παράλληλα τις συγγραφικές της ικανότητες με έμφαση σε ζητήματα όπως η καταπίεση, ο φεμινισμός, η φυλή και η περιθωριοποίηση.


Στις 20 Ιανουαρίου 2021, μόλις στα 22 της, απήγγειλε το ποίημα «Ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε,» στην ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν. Μπορείτε να απολαύσετε το προφητικό της ποίημα, τώρα, μεταφρασμένο!



«Ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε»


Σαν έρθει η μέρα, απορούμε, πού θα βρούμε φως μέσα στο ατέλειωτο σκοτάδι; Η απώλεια που κουβαλάμε, μια θάλασσα που πρέπει να βουτήξουμε. Αψηφήσαμε το θηρίο. Μάθαμε πως το να σιωπάς δεν σημαίνει πως κάνεις και ειρήνη, και οι κανόνες και οι ιδέες αυτού που θεωρούμε «σωστό» δεν είναι πάντα δικαιοσύνη. Κι όμως, η αυγή μας ανήκε πριν το καταλάβουμε. Κάπως τα καταφέρνουμε. Γίναμε κάπως μάρτυρες ενός έθνους όχι ρημαγμένου, απλά ατελούς. Εμείς, οι απόγονοι μιας χώρας και μιας εποχής όπου ένα κοκαλιάρικο μαύρο κορίτσι απόγονος σκλάβων μεγαλωμένο μονάχα με τη μάνα του μπορεί να ονειρεύεται να γίνει πρόεδρος, για να βρει τον εαυτό της ανάμεσα στους υποψηφίους. Και ναι, ας μη γυαλίζουμε, ας μην είμαστε καθαρόαιμοι, αυτό δεν σημαίνει πως πασχίζουμε για μια τέλεια ένωση. Πασχίζουμε για μια ένωση με σκοπό. Να φτιάξουμε μια χώρα μάνα όλων των πολιτισμών, χρωμάτων, χαρακτήρων, και ανθρώπων. Και έτσι υψώνουμε το βλέμμα μας όχι σε αυτό που ορθώνεται ανάμεσά μας, αλλά σε εκείνο που στέκεται ξοπίσω μας. Γεφυρώνουμε το χάσμα γιατί ξέρουμε, πως για το μέλλον, πρέπει πρώτα να κοπάσουν οι μεταξύ μας διαφορές. Παραδίδουμε τα όπλα για να παραδοθούμε στα χέρια των άλλων. Κακό δεν ζητάμε για κανέναν μα ενότητα για όλους. Ας αφήσουμε τον κόσμο, τουλάχιστον, να πει πως κείνο αληθεύει: Κι αν θρηνήσαμε, μεγαλώσαμε. Κι αν πονέσαμε, ελπίσαμε . Κι αν κουραστήκαμε, προσπαθήσαμε. Θα ‘μαστε για πάντα δεμένοι μαζί, νικητές. Όχι γιατί δεν θα ξαναγευτούμε την ήττα, αλλά γιατί δεν θα ξανασπείρουμε διχασμό. Οι γραφές μας λένε να οραματιστούμε όλους να κάθονται κάτω από το αμπέλι τους και τη συκιά τους δίχως να τους φοβίζει πια τίποτα. Αν είμαστε η υπόσχεση του καιρού μας, τότε η νίκη δεν θα κριθεί από το λεπίδι, αλλά από τις γέφυρες που χτίσαμε. Αυτή είναι η υπόσχεση που θα μας κρατήσει, ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε, αν το τολμήσουμε. Γιατί το να 'σαι Αμερικάνος είναι κάτι περισσότερο από το κληροδότημα της περηφάνιας. Είναι το παρελθόν ο τόπος που βουτάμε και το πώς το διορθώνουμε. Είδαμε τη δύναμη που θα μπορούσε να διαλύσει το έθνος μας αντί να το προσφέρει. Αν λίγο καθυστερούσε τη δημοκρατία μας θα σήμαινε και την καταστροφή τη χώρα μας. Και έφτασε τόσο κοντά. Κι ενώ η δημοκρατία μπορεί να καθυστερήσει παροδικά, δεν μπορεί να χαθεί για πάντα. Αυτή είναι η αλήθεια, αυτό το πιστεύω μας, γιατί αν τα μάτια μας κοιτούν στο μέλλον, η ιστορία έχει τα δικά της στραμμένα πάνω μας. Αυτή η εποχή είναι η εποχή της λύτρωσης. Και τη φοβηθήκαμε όπως ξεκίνησε. Δεν αισθανθήκαμε έτοιμοι να γίνουμε κληρονόμοι μιας τόσο τρομακτικής εποχής, όμως μέσα της, βρήκαμε τη δύναμη να γράψουμε ένα νέο κεφάλαιο, για να πάρουμε ελπίδα και χαρά. Κι ενώ κάποτε αναρωτηθήκαμε, ‘Πώς θα δαμάσουμε την καταστροφή;’ Τώρα λέμε, ‘πώς θα καταφέρει εκείνη να μας δαμάσει;’ Δε θα βαδίσουμε προς χάριν αυτού που ήταν, μα προς αυτού που θα γίνει: Μιας χώρας γεμάτης μελανιές μα όρθιας, καλοκάγαθης μα τολμηρής, λυσσαλέας κι ελεύθερης. Δεν θα κάνουμε πίσω ούτε και θα μας σταματήσει ο φόβος γιατί ξέρουμε πως η απραξία και η αδράνειά μας θα ναι κληροδότημά της επόμενης. Τα λάθη μας θα γίνουν τα εμπόδια τους. Ένα είναι σίγουρο: Αν παντρέψουμε τον οίκτο με τη δύναμη, και τη δύναμη με το δίκαιο, τότε η αγάπη θα γίνει η αλλαγή που κληρονομούμε, το δώρο των παιδιών μας. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μια χώρα καλύτερη από αυτή που μας δόθηκε. Με κάθε ανάσα από το χαλκινόκρουστο στήθος μου, θα μετατρέψουμε αυτόν τον πληγωμένο κόσμο σε θαυμαστό. Θα ανατείλουμε απ’ τους χρυσόλοφους της δύσης. Θα ανατείλουμε από την ανεμοδαρμένη βορειοανατολή κει που οι προπάτορές μας καμώθηκαν την επανάσταση. Θα ανατείλουμε από τις ακροπόλεις των μεσοδυτικών πολιτειών. Θα ανατείλουμε από τον ηλιοκαμένο νότο. Θα αναχαιτιστούμε, θα συμφιλιωθούμε, και θα θεραπευτούμε. Σε κάθε γνωστή γωνιά του έθνους μας, σε κάθε γωνιά που ονομάσαμε χώρα μας, οι άνθρωποί μας, διαφορετικοί και όμορφοι, θα ανατείλουν, χτυπημένοι μα όμορφοι. Όταν έρθει η μέρα, θα περπατάμε μακριά από τη σκιά, δίχως φόβο μα σπινθηρίζοντας. Η νέα αυγή ανθίζει καθώς την ελευθερώνουμε. Γιατί υπάρχει πάντα φως, αν είμαστε αρκετά γενναίοι να το δούμε. Αν είμαστε αρκετά γενναίοι να γίνουμε ένα.



Translated by: Maria Galanopoulou


Born in 1998 in Los Angeles, Amanda Gorman is one of the emerging poets and activists of her generation. Her auditory processing disorder, auditory hypersensitivity, and speech articulation issues did not prevent her from studying Sociology in Harvard, while also developing her writing skills with emphasis on issues such as oppression, feminism, race, and marginalization.

On January 20, 2021, at only 22 years old, she recited her poem “The Hill We Climb”, at Joe Biden’s Presidential Inauguration ceremony. Enjoy her prophetic poem!


“The Hill We Climb”

When day comes we ask ourselves, where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade. We've braved the belly of the beast, We've learned that quiet isn't always peace, and the norms and notions of what just is isn't always just-ice. And yet the dawn is ours before we knew it. Somehow we do it. Somehow we've weathered and witnessed a nation that isn't broken, but simply unfinished. We the successors of a country and a time where a skinny Black girl descended from slaves and raised by a single mother can dream of becoming president only to find herself reciting for one. And yes we are far from polished. Far from pristine. But that doesn't mean we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge a union with purpose, to compose a country committed to all cultures, colors, characters and conditions of man. And so we lift our gazes not to what stands between us, but what stands before us. We close the divide because we know, to put our future first, we must first put our differences aside. We lay down our arms so we can reach out our arms to one another. We seek harm to none and harmony for all. Let the globe, if nothing else, say this is true, that even as we grieved, we grew, that even as we hurt, we hoped, that even as we tired, we tried, that we'll forever be tied together, victorious. Not because we will never again know defeat, but because we will never again sow division. Scripture tells us to envision that everyone shall sit under their own vine and fig tree and no one shall make them afraid. If we're to live up to our own time, then victory won't lie in the blade. But in all the bridges we've made, that is the promise to glade, the hill we climb. If only we dare. It's because being American is more than a pride we inherit, it's the past we step into and how we repair it. We've seen a force that would shatter our nation rather than share it. Would destroy our country if it meant delaying democracy. And this effort very nearly succeeded. But while democracy can be periodically delayed, it can never be permanently defeated. In this truth, in this faith we trust. For while we have our eyes on the future, history has its eyes on us. This is the era of just redemption we feared at its inception. We did not feel prepared to be the heirs of such a terrifying hour but within it we found the power to author a new chapter. To offer hope and laughter to ourselves. So while once we asked, how could we possibly prevail over catastrophe? Now we assert, How could catastrophe possibly prevail over us? We will not march back to what was, but move to what shall be. A country that is bruised but whole, benevolent but bold, fierce and free. We will not be turned around or interrupted by intimidation, because we know our inaction and inertia will be the inheritance of the next generation. Our blunders become their burdens. But one thing is certain, If we merge mercy with might, and might with right, then love becomes our legacy, and change our children's birthright. So let us leave behind a country better than the one we were left with. Every breath from my bronze-pounded chest, we will raise this wounded world into a wondrous one. We will rise from the gold-limbed hills of the west. We will rise from the windswept northeast, where our forefathers first realized revolution. We will rise from the lake-rimmed cities of the midwestern states. We will rise from the sunbaked south. We will rebuild, reconcile and recover. And every known nook of our nation and every corner called our country, our people diverse and beautiful will emerge, battered and beautiful. When day comes we step out of the shade, aflame and unafraid, the new dawn blooms as we free it. For there is always light, if only we're brave enough to see it. If only we're brave enough to be it.

11 προβολές0 σχόλια