Αμάντα Γκόρμαν - Η ποιήτρια της Αλλαγής

Γεννημένη το 1998 στο Λος Άντζελες, η Αμάντα Γκόρμαν αποτελεί μία από τις ανερχόμενες ποιήτριες και ακτιβίστριες της γενιάς της. Η διαταραχή ακουστικής επεξεργασίας, η ακουστική υπερευαισθησία και το πρόβλημα ομιλίας της δεν την εμπόδισαν να σπουδάσει Κοινωνιολογία στο Χάρβαρντ αναπτύσσοντας παράλληλα τις συγγραφικές της ικανότητες με έμφαση σε ζητήματα όπως η καταπίεση, ο φεμινισμός, η φυλή και η περιθωριοποίηση.


Στις 20 Ιανουαρίου 2021, μόλις στα 22 της, απήγγειλε το ποίημα «Ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε,» στην ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν. Μπορείτε να απολαύσετε το προφητικό της ποίημα, τώρα, μεταφρασμένο!



«Ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε»


Σαν έρθει η μέρα, απορούμε, πού θα βρούμε φως μέσα στο ατέλειωτο σκοτάδι; Η απώλεια που κουβαλάμε, μια θάλασσα που πρέπει να βουτήξουμε. Αψηφήσαμε το θηρίο. Μάθαμε πως το να σιωπάς δεν σημαίνει πως κάνεις και ειρήνη, και οι κανόνες και οι ιδέες αυτού που θεωρούμε «σωστό» δεν είναι πάντα δικαιοσύνη. Κι όμως, η αυγή μας ανήκε πριν το καταλάβουμε. Κάπως τα καταφέρνουμε. Γίναμε κάπως μάρτυρες ενός έθνους όχι ρημαγμένου, απλά ατελούς. Εμείς, οι απόγονοι μιας χώρας και μιας εποχής όπου ένα κοκαλιάρικο μαύρο κορίτσι απόγονος σκλάβων μεγαλωμένο μονάχα με τη μάνα του μπορεί να ονειρεύεται να γίνει πρόεδρος, για να βρει τον εαυτό της ανάμεσα στους υποψηφίους. Και ναι, ας μη γυαλίζουμε, ας μην είμαστε καθαρόαιμοι, αυτό δεν σημαίνει πως πασχίζουμε για μια τέλεια ένωση. Πασχίζουμε για μια ένωση με σκοπό. Να φτιάξουμε μια χώρα μάνα όλων των πολιτισμών, χρωμάτων, χαρακτήρων, και ανθρώπων. Και έτσι υψώνουμε το βλέμμα μας όχι σε αυτό που ορθώνεται ανάμεσά μας, αλλά σε εκείνο που στέκεται ξοπίσω μας. Γεφυρώνουμε το χάσμα γιατί ξέρουμε, πως για το μέλλον, πρέπει πρώτα να κοπάσουν οι μεταξύ μας διαφορές. Παραδίδουμε τα όπλα για να παραδοθούμε στα χέρια των άλλων. Κακό δεν ζητάμε για κανέναν μα ενότητα για όλους. Ας αφήσουμε τον κόσμο, τουλάχιστον, να πει πως κείνο αληθεύει: Κι αν θρηνήσαμε, μεγαλώσαμε. Κι αν πονέσαμε, ελπίσαμε . Κι αν κουραστήκαμε, προσπαθήσαμε. Θα ‘μαστε για πάντα δεμένοι μαζί, νικητές. Όχι γιατί δεν θα ξαναγευτούμε την ήττα, αλλά γιατί δεν θα ξανασπείρουμε διχασμό. Οι γραφές μας λένε να οραματιστούμε όλους να κάθονται κάτω από το αμπέλι τους και τη συκιά τους δίχως να τους φοβίζει πια τίποτα. Αν είμαστε η υπόσχεση του καιρού μας, τότε η νίκη δεν θα κριθεί από το λεπίδι, αλλά από τις γέφυρες που χτίσαμε. Αυτή είναι η υπόσχεση που θα μας κρατήσει, ο Γολγοθάς που ανεβαίνουμε, αν το τολμήσουμε. Γιατί το να 'σαι Αμερικάνος είναι κάτι περισσότερο από το κληροδότημα της περηφάνιας. Είναι το παρελθόν ο τόπος που βουτάμε και το πώς το διορθώνουμε. Είδαμε τη δύναμη που θα μπορούσε να διαλύσει το έθνος μας αντί να το προσφέρει. Αν λίγο καθυστερούσε τη δημοκρατία μας θα σήμαινε και την καταστροφή τη χώρα μας. Και έφτασε τόσο κοντά. Κι ενώ η δημοκρατία μπορεί να καθυστερήσει παροδικά, δεν μπορεί να χαθεί για πάντα. Αυτή είναι η αλήθεια, αυτό το πιστεύω μας, γιατί αν τα μάτια μας κοιτούν στο μέλλον, η ιστορία έχει τα δικά της στραμμένα πάνω μας. Αυτή η εποχή είναι η εποχή της λύτρωσης. Και τη φοβηθήκαμε όπως ξεκίνησε. Δεν αισθανθήκαμε έτοιμοι να γίνουμε κληρονόμοι μιας τόσο τρομακτικής εποχής, όμως μέσα της, βρήκαμε τη δύναμη να γράψουμε ένα νέο κεφάλαιο, για να πάρουμε ελπίδα και χαρά. Κι ενώ κάποτε αναρωτηθήκαμε, ‘Πώς θα δαμάσουμε την καταστροφή;’ Τώρα λέμε, ‘πώς θα καταφέρει εκείνη να μας δαμάσει;’ Δε θα βαδίσουμε προς χάριν αυτού που ήταν, μα προς αυτού που θα γίνει: Μιας χώρας γεμάτης μελανιές μα όρθιας, καλοκάγαθης μα τολμηρής, λυσσαλέας κι ελεύθερης. Δεν θα κάνουμε πίσω ούτε και θα μας σταματήσει ο φόβος γιατί ξέρουμε πως η απραξία και η αδράνειά μας θα ναι κληροδότημά της επόμενης. Τα λάθη μας θα γίνουν τα εμπόδια τους. Ένα είναι σίγουρο: Αν παντρέψουμε τον οίκτο με τη δύναμη, και τη δύναμη με το δίκαιο, τότε η αγάπη θα γίνει η αλλαγή που κληρονομούμε, το δώρο των παιδιών μας. Ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μια χώρα καλύτερη από αυτή που μας δόθηκε. Με κάθε ανάσα από το χαλκινόκρουστο στήθος μου, θα μετατρέψουμε αυτόν τον πληγωμένο κόσμο σε θαυμαστό. Θα ανατείλουμε απ’ τους χρυσόλοφους της δύσης. Θα ανατείλουμε από την ανεμοδαρμένη βορειοανατολή κει που οι προπάτορές μας καμώθηκαν την επανάσταση. Θα ανατείλουμε από τις ακροπόλεις των μεσοδυτικών πολιτειών. Θα ανατείλουμε από τον ηλιοκαμένο νότο. Θα αναχαιτιστούμε, θα συμφιλιωθούμε, και θα θεραπευτούμε. Σε κάθε γνωστή γωνιά του έθνους μας, σε κάθε γωνιά που ονομάσαμε χώρα μας, οι άνθρωποί μας, διαφορετικοί και όμορφοι, θα ανατείλουν, χτυπημένοι μα όμορφοι. Όταν έρθει η μέρα, θα περπατάμε μακριά από τη σκιά, δίχως φόβο μα σπινθηρίζοντας. Η νέα αυγή ανθίζει καθώς την ελευθερώνουμε. Γιατί υπάρχει πάντα φως, αν είμαστε αρκετά γενναίοι να το δούμε. Αν είμαστε αρκετά γενναίοι να γίνουμε ένα.

3 προβολές0 σχόλια
 
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now