Αφανείς μα Θαρρετές: Γυναίκες που Άλλαξαν την Ιστορία

Ενημερώθηκε: Απρ 8



Ο Μήνας Ιστορίας Γυναικών είναι η περίοδος που μνημονεύουμε τις γυναίκες που έχουν περάσει από τον πλανήτη μας αφήνοντας -η καθεμία- τη δική τους σημαντική παρακαταθήκη στην ανθρωπότητα. Αυτή η κληρονομιά, εντοπίζεται σε ποικιλία επιπέδων: στο χώρο της τέχνης και των γραμμάτων, των επιστημών, του αθλητισμού, της πολιτικής και της κοινωνικής προσφοράς.


Η AUThors λίγο πριν φύγει ο Μήνας Ιστορίας της Γυναίκας ξεχώρισε για σένα μερικές ιστορίες γυναικών των οποίων το στίγμα έχει μείνει ανεξίτηλο στον κόσμο...




Μαλάλα Γιουσαφζάι - Πακιστάν


Η Μαλάλα Γιουσαφζάι είναι ακτιβίστρια για την εκπαίδευση των γυναικών και η νεότερη κάτοχος βραβείου Νόμπελ στον κόσμο, αφού της αποδόθηκε το βραβείο στην ηλικία των 17 ετών. Η Μαλάλα ξεκίνησε να γράφει όταν ήταν 11. Στο μπλογκ της, περιέγραφε τη ζωή της στην πόλη Μινγκόρα, την οποία είχαν καταλάβει οι Ταλιμπάν. Εκείνοι είχαν απαγορεύσει πολλά πράγματα – ένα από τα οποία ήταν και η εκπαίδευση των κοριτσιών. «Μπορεί να μην πάω ξανά σχολείο», γράφει στις 14 Ιανουαρίου 2009, ανήσυχη για το πότε θα γυρίσει στο σχολείο. Η νεαρή πάντα αγαπούσε τα βιβλία και τη μάθηση και ο πατέρας της, δάσκαλος που διηύθυνε σχολείο θηλέων, έκανε όλα τα δυνατά προκειμένου να της δώσει ό,τι δικαιούταν ένα αγόρι.


Η Μαλάλα συνέχισε να γράφει για την εμπειρία της ως "εγκλωβισμένη" μαθήτρια, ενώ μίλησε και δημόσια για το ίδιο ζήτημα, κάτι που είχε ως συνέπεια να γίνει στόχος των Ταλιμπάν. Πιο συγκεκριμένα, το πρωί της 9ης Οκτωβρίου 2012 ένας άντρας την πυροβόλησε στο κεφάλι ενώ βρισκόταν στο σχολικό λεωφορείο, τραυματίζοντάς τη πολύ σοβαρά.


Η απόπειρα δολοφονίας καλύφτηκε από τα ΜΜΕ παγκοσμίως και προκάλεσε έκρηξη συμπάθειας και θυμού. Ύστερα από τη θεραπεία της στο Ηνωμένο Βασίλειο, εγκαταστάθηκε μόνιμα στη χώρα με την οικογένειά της. Το 2013 η Μαλάλα και ο πατέρας της, Ζιαουντίν Γιουσαφζάι, ίδρυσαν το Malala Fund με σκοπό την υπεράσπιση του δικαιώματος κάθε κοριτσιού σε δωρεάν, ασφαλή και ποιοτική εκπαίδευση.




Τσιμαμάντα Νγκόζι Αντίτσι - Νιγηρία


Η Τσιμαμάντα γεννήθηκε στη Νιγηρία. Είναι γνωστή για το συγγραφικό της έργο, ενώ τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες λαμβάνοντας σειρά σημαντικών διακρίσεων. Μάλιστα, μία από τις πιο διάσημες ομιλίες της στο TED Talks, με τίτλο “We should all be feminists” (Γιατί πρέπει όλοι μας να είμαστε φεμινιστές) προσαρμόστηκε αργότερα και σε βιβλίο. Τα βιβλία της έχουν ύφος ειλικρινές, ενώ επιδιώκουν να μεταδώσουν με διορατικότητα την ιδέα της ενδυνάμωσης.


Άλλα γνωστά βιβλία της είναι τα εξής: Ιώδης Ιβίσκος, Κομμάτι Κίτρινου Ήλιου, Στην Περιφέρεια του Λαιμού Σου, Αμερικάνα, και Αγαπητή Ιτζαγουέλε ή Ένα Φεμινιστικό Μανιφέστο σε 15 Νουθεσίες.



Φρίντα Κάλο - Μεξικό


Η Φρίντα είναι γνωστή για το καλλιτεχνικό της έργο, ιδιαίτερα για τα πορτραίτα, τις αυτοπροσωπογραφίες, καθώς και για την έμπνευση που αντλούσε για τα θέματά της από τη φύση της χώρας της, το Μεξικό. Την τέχνη της χαρακτηρίζουν η ενασχόληση με την εξερεύνηση της ταυτότητας, το φύλο, η ταξική θέση και η φυλή στη Μεταποικιακή περίοδο στο Μεξικό. Τα έργα της διακρίνονται για τα αυτοβιογραφικά στοιχεία που προσθέτει, καθώς και για το σουρεαλισμό τους.


Ένα τροχαίο ατύχημα στην ηλικία των 18 ετών της προκάλεσε σοβαρούς σωματικούς πόνους και προβλήματα υγείας. Ως αποτέλεσμα, στην τέχνη της γίνονται συχνές αναφορές ενώ είναι έκδηλη η επιρροή του χρόνιου πόνου σ’ αυτή.


Γεννημένη μαζί με τη Μεξικανική Επανάσταση, ανέπτυξε την ίδια περίοδο το καλλιτεχνικό της στυλ ενώ το έργο της “ανακάλυψε” ο, τότε επίσης σουρεαλιστής, Αντρέ Μπρετόν, ο οποίος την βοήθησε να εκθέσει τα έργα της σε Νέα Υόρκη και Παρίσι.


Έχασε τη ζωή της το 1954, σε ηλικία μόλις 47 ετών.


Το έργο της έμεινε άγνωστο για πολλά χρόνια, όταν ανακαλύφθηκε εκ νέου τη δεκαετία του 1970. Αποτέλεσε συμβολική μορφή ταύτισης και έκφρασης για το κίνημα των Chicanos (κοινωνικό και πολιτικό κίνημα που ενέπνευσαν άτομα Μεξικανικής καταγωγής), αλλά και για το φεμινιστικό και το ΛΟΑΤ κίνημα. Το έργο της με τους συμβολισμούς, τις αναφορές στις γηγενείς παραδόσεις και τρόπο ζωής είναι άκρως σημαντικό μέχρι και σήμερα αποτελώντας μια μοναδική εμπειρία της θηλυκής έκφρασης.



Ρόζα Παρκς - ΗΠΑ


Η Ρόζα Παρκς έχει μείνει στην ιστορία ως σύμβολο αντίστασης στη μάχη υπέρ των ίσων δικαιωμάτων λευκών και μαύρων. Όλα ξεκίνησαν το 1955, όταν η Ρόζα βρισκόταν σε ένα αστικό λεωφορείο. Όταν ένας λευκός επιβάτης επιβιβάστηκε και καθώς οι θέσεις των λευκών ήταν γεμάτες, ζήτησε από τον οδηγό να εκκενωθεί μια σειρά τεσσάρων θέσεων, ώστε να καθίσει. Ο οδηγός τότε απαίτησε από τη Ρόζα να σηκωθεί, μα εκείνη αρνήθηκε σθεναρά παρότι οι μαύροι ήταν υποχρεωμένοι να υπακούουν στις επιταγές των λευκών. Τότε η Ρόζα αποφάσισε ότι αυτό πρέπει να σταματήσει.


Η συμβολική της άρνηση προκάλεσε μποϊκοτάζ των αστικών λεωφορείων της περιοχής. Η ίδια η Ρόζα υπήρξε εξέχουσα προσωπικότητα στο χώρο του ακτιβισμού, ειδικά στο κίνημα των ίσων πολιτικών δικαιωμάτων αποτελώντας ένα από τα γνωστότερα σύμβολα αντίστασης σε διεθνές επίπεδο.



Σίλβια Ριβέρα - ΗΠΑ


Η Σίλβια Ριβέρα ήταν τρανς ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των διεμφυλικών, ενώ υπήρξε κοινοτική υπάλληλος (community worker) στη Νέα Υόρκη και drag queen συμμετέχοντας ενεργά στις διαδηλώσεις του Gay Liberation Front.


Η ζωή της Σίλβια δεν ήταν εύκολη. Ο πατέρας της την εγκατέλειψε και έμεινε ορφανή από μητέρα όταν ήταν μόλις 3 ετών αφού εκείνη αυτοκτόνησε. Όταν ήταν ακόμη μικρή, ξεκίνησε να πειραματίζεται με το μακιγιάζ, κάτι που αποδοκίμαζε η γιαγιά της, η οποία και τη μεγάλωσε μέχρι που έφυγε από το σπίτι στα 11 για να πέσει τελικά θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης.


Με τη στενή της φίλη, Μάρσα Π. Τζόνσον, ίδρυσαν το «Street Transvestite Action Revolutionaries» (STAR), ομάδα αφιερωμένη στην παροχή βοήθειας σε άστεγους νέους drag queens, γκέι νέους και τρανς γυναίκες.


Η Ριβέρα πέθανε στις 19 Φεβρουαρίου 2002 λόγω επιπλοκών από καρκίνο του ήπατος.


Το Sylvia Rivera Law Project συνεχίζει την προσπάθεια που ξεκίνησε η Ριβέρα, προσπαθώντας να εγγυηθεί ότι «όλοι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να καθορίσουν την ταυτότητα και την έκφραση φύλου τους, ανεξαρτήτως εισοδήματος ή φυλής, δίχως να αντιμετωπίζουν παρενόχληση, διακρίσεις ή βία».




Μητέρα Τερέζα - Αλβανία/Ινδία

Η Μητέρα Τερέζα, γνωστή και ως Αγία Τερέζα της Καλκούτας (σήμερα «Κολκάτα»), γεννήθηκε στα -υπό Οθωμανική Αυτοκρατορία- Σκόπια, και πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 1997 στην Κολκάτα της Ινδίας.


Αγιοποιήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2016.


Η Μητέρα Τερέζα ίδρυσε το Τάγμα των Ιεραποστολών της Φιλανθρωπίας, μια Ρωμαιοκαθολική εκκλησία γυναικών αφιερωμένη στους φτωχούς, και ιδιαίτερα στους άπορους της Ινδίας. Ανάμεσα στις πολλές βραβεύσεις που έλαβε, υπήρξε και η κάτοχος του Βραβείου Νόμπελ για την Ειρήνη το 1979. Επιπλέον, μιλούσε άπταιστα πέντε γλώσσες: Μπενγκάλι, Αλβανικά, Σερβικά, Αγγλικά και Χίντι. Η Μητέρα Τερέζα έκανε περιστασιακά ταξίδια εκτός Ινδίας για ανθρωπιστικούς σκοπούς.


Ωστόσο, δεν λείπουν και οι κριτικές για το πρόσωπό της. Οι πρακτικές της Μητέρας Τερέζας και των Ιεραποστολών της Φιλανθρωπίας (Missionaries of Charity), η τάξη που θεμελίωσε, υπήρξαν αντικείμενο αντιπαραθέσεων. Μεταξύ των πρακτικών που αποδοκιμάστηκαν ήταν η αμφίβολη ποιότητα της ιατρικής περίθαλψης που παρείχαν, όπως και οι υποψίες ότι γίνονταν βαφτίσματα σε άτομα μετά το θάνατό τους. Παρόλα αυτά το έργο των καλογριών της Μητέρας Τερέζας παραμένει σημαντικό, καθώς ήταν από τους λίγους που βοήθησαν τους φτωχούς και τους πάσχοντες από λέπρα στην Κολκάτα.



Βικτόρια Γούντχαλ - ΗΠΑ


Η Γούντχαλ, παρά την ταπεινή καταγωγή της, είχε μεγάλα όνειρα. Η μητέρα της ήταν αγράμματη, ενώ ο πατέρας της μικροεγκληματίας. Φοίτησε στο σχολείο μόνο μέχρι τα 15 της, αυτό, όμως, αντί να την αποθαρρύνει, την έπεισε να κυνηγήσει τα όνειρά της. Αφού ξέφυγε από τον αλκοολικό σύζυγό της, αντάλλαξε τα σχολικά της βιβλία με μαντικές σφαίρες και έφυγε με την αδελφή της, ξεκινώντας μια επιχείρηση περιπλανώμενων μαντισσών. Σύντομα, προσλήφθηκαν από έναν βαρόνο και, έχοντας μάθει αρκετά για το χρηματιστήριο και τις μετοχές, ίδρυσαν τη δική τους χρηματιστηριακή εταιρεία στα 1868. Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρώτη εταιρεία του είδους υπό γυναικεία διαχείριση.


Το όραμα της Βικτόρια ήταν να γίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ. Το 1870 έθεσε για πρώτη φορά υποψηφιότητα και τα αιτήματά της ήταν ρηξικέλευθα: κατοχύρωση της 8ωρης εργασίας, καμπάνιες υπέρ της γυναικείας ψήφου, κατάργηση της θανατικής ποινής και πρόνοια για τους φτωχούς. Δυστυχώς, οι σύγχρονοι της δεν θεώρησαν σοβαρές τις προθέσεις της, λόγω του φύλου της. Παρόλο που υπήρχε κάλπη με το όνομά της (τότε ψήφιζαν με σφαιρίδιο), οι ψήφοι που έλαβε, δεν καταμετρήθηκαν.


Αυτό δεν την απέτρεψε από το να συνεχίσει να προσπαθεί. Οι πρωτοπόρες διακηρύξεις της δεν ήταν λόγια του αέρα αλλά αντίθετα είχαν εφαρμογή και στην καθημερινή, προσωπική ζωή της. Αν και έφυγε με τον τότε σύντροφό της για το Ηνωμένο Βασίλειο, επέστρεψε στις ΗΠΑ μία ακόμα φορά πριν το θάνατό της το 1827, για να θέσει για τελευταία φορά, υποψηφιότητα για την Προεδρία των ΗΠΑ.



Σόφι Σολ - Γερμανία


Η Σόφι Μαγδαλένα Σολ ήταν Γερμανίδα φοιτήτρια/μαθήτρια και αντιναζιστική πολιτική ακτιβίστρια η οποία υπήρξε ενεργό μέλος στην ομάδα παθητικής αντίστασης "Weiße Rose" (Λευκό Τριαντάφυλλο) στη ναζιστική Γερμανία.


Αρχικά, η Σολ ενθουσιάστηκε με τον Εθνικό Σοσιαλισμό κάτι που οδήγησε στην ένταξη της στο Σύνδεσμο Γερμανών Κορασίδων (Bund Deutscher Mädel). Επρόκειτο για τη γυναικεία πτέρυγα του κινήματος νεολαίας του Ναζιστικού Κόμματος, τη νεολαία του Χίτλερ. Ωστόσο, η Σολ συνειδητοποίησε ότι η χριστιανική της πίστη και οι ηθικές της πεποιθήσεις δεν ήταν σύμφωνες με τους στόχους των Ναζί.


Έτσι, η Σολ και ο αδερφός της εντάχθηκαν στη Weiße Rose. Η ειρηνιστική αυτή ομάδα διοικούταν από φοιτητές του Πανεπιστημίου του Μονάχου, συμπεριλαμβανομένων των αδερφών Σολ. Η ομάδα διεξήγαγε μια ανώνυμη εκστρατεία μέσω φυλλαδίων και γκραφίτι που ζητούσε ενεργή αντίσταση στο ναζιστικό καθεστώς.


Οι δραστηριότητές των φοιτητών ξεκίνησαν στο Μόναχο στις 27 Ιουνίου 1942 και τελείωσαν με τη σύλληψη βασικών μελών από τη Γκεστάπο στις 18 Φεβρουαρίου 1943. Η δημόσια διαμαρτυρία τους τελικά κόστισε τη ζωή της Σολ, καθώς η ίδια, ο αδερφός της και άλλα μέλη της ομάδας εκτελέστηκαν δια αποκεφαλισμού στα χέρια της γερμανικής μυστικής αστυνομίας στις 13 Ιουλίου του 1943.



Οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται για ίσα δικαιώματα, ισότιμη αντιμετώπιση και εκπροσώπηση. Παρόλο που οι διακρίσεις λόγω φύλου, και η βία κατά των γυναικών σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας παραμένουν οξυμένα ορατές, είναι σημαντικό να αποτιμήσουμε και να παραδεχτούμε τη μέχρι τώρα πρόοδο στο έμφυλο ζήτημα ευαισθητοποιώντας το κοινό για τις πρωτοπόρες πράξεις τους και συνεχίζοντας δυναμικά την προστασία και ανάδειξη της μέχρι σήμερα κληρονομιάς τους.


#authorsteam #authors #feminism #women #womenhistorymonth




Πηγές και Οπτικό Υλικό


65 προβολές0 σχόλια
 
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now