Η Κοινοτοπία του Φαλλού και ο Δημόσιος Χώρος



Ποινική δίωξη σε βαθμό πλημμελήματος για προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ασκήθηκε από τον εισαγγελέα σε βάρος 22χρονου φοιτητή για την κατά συρροή άσκηση της παραβατικής του πράξης τόσο για την περίπτωση της Δανάης όσο και για τέσσερις μέχρι τώρα γυναίκες που τον έχουν αναγνωρίσει ταυτοποιώντας την τέλεση αξιόποινων πράξεων σε βάρος του στην περιοχή της Αττικής (Ακρόπολη, Νέα Σμύρνη, Παλαιό Φάληρο, Καλλιθέα). Όπως δηλώνει η καταγγέλλουσα, “ο συγκεκριμένος τύπος με ακολούθησε για 300 μέτρα , από το τραμ Αιγαίου στη Νέα Σμύρνη μέχρι το σπίτι μου”. Από το σχετικό βίντεο αποδεικνύεται, πως ο δράστης όχι μόνο δεν δίστασε να ακολουθήσει τη νεαρή γυναίκα, αλλά επιδίωξε να εισέλθει μέσα στην πολυκατοικία της προτάσσοντας το μόριο του σε κοινή θέα.


Κι ενώ θα περίμενε κανείς πως η σωρεία των πρόσφατων εξομολογήσεων περιστατικών παρενόχλησης και κακοποίησης θα προλείαινε το έδαφος και θα προετοίμαζε την κοινωνία κατάλληλα να απαντήσει κατασταλτικά στον δράστη αγκαλιάζοντας έστω τώρα το θύμα, εκείνη μοιάζει διχασμένη. Η γραμμή υπεράσπισης του νεαρού από τον στενό οικογενειακό του κύκλο που κάνει λόγο για έναν αξιόλογο νέο, με σπουδές, κύρος και καθόλα υγιείς κοινωνικές σχέσεις, τα φαινομενικά μα προβλέψιμα “αστεία” των Ελληνικών ΜΜΕ που ψυχιατρικοποιούν τη συμπεριφορά του θύτη πριν την όποια πραγματογνωματευτική διάγνωση των ειδικών θεοποιώντας άλλοτε τα προσόντα ή τα χαρακτηριστικά του και τα επικίνδυνα αναχρονιστικά και σεξιστικά σχόλια των χρηστών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης που παρακάμπτουν το περιστατικό μιλώντας για την επιδιωκόμενη δημοσιότητα, τα ρούχα ή την περασμένη ώρα κυκλοφορίας της Δανάης, ρίχνουν φως σε ένα αφανές μας σθεναρό καχέκτυπο της κοινωνίας που ίσως να αποκτά μια κάποια αναγνώριση ήδη από τα πρώιμα Μεταπολιτευτικά χρόνια στον Ελλαδικό χώρο. Μιλάμε με άλλα λόγια για τον φαλλοκρατισμό και τις εκφάνσεις του στο σήμερα και κάθε σήμερα. Ειδικότερα, ο φαλλός υπήρξε για αιώνες και συνεχίζει να “εγείρεται” ως σύμβολο δύναμης και εξουσίας. Ένα σύμβολο που φροντίζουμε να επιβάλλουμε στο γυμνό μάτι του όποιου θεατή ξεκινώντας από το σπίτι, συνεχίζοντας στο σχολείο αλλά και σε κάθε εν δυνάμει φορέα κοινωνικοποίησης και ανάπτυξης του ανθρώπου. Ποια τυφλή ανάγκη μας οδηγεί, άραγε, να σχεδιάζουμε σε θρανία, τοίχους, ή παράθυρα φαλλούς; Ποια η αιτία εξωτερίκευσης και επιβολής τους στο δημόσιο χώρο; Και αν τελικά η κοινωνία μας τρέφεται από την (υπερ)σεξουαλικοποίηση των αντικειμένων της, μήπως είναι πια καιρός να εκπαιδεύσουμε τα υποκείμενά της στο να μιλάνε; Μήπως θα πρέπει πια να σπάσουμε την ηθικόλογη σιωπή γύρω από το σεξ και τη σεξουαλικότητα τα οποία ωστόσο βρίσκουν τρόπο να επιτελεστούν ηχηρά τόσο ως επιθυμία όσο και ως πράξη προκαλώντας καταστροφικές συνέπειες στο άτομο και την κοινωνία;


Ο έμφυλος χαρακτήρας του φαλλού αποκτά ανθρωπομορφικές διαστάσεις με τα χρόνια μεταβαίνοντας από τον οργανικό του ρόλο στον μεταφορικό. Το φαντασιακό πλαίσιο λειτουργίας των μηχανισμών του φαλλού και ειδικότερα η απειλή από-στέρησής του, ίσως να αποτελεί μία πρώτη σκέψη στα αναρίθμητα "γιατί" της περιφοράς των ανδρικών μορίων στο δημόσιο χώρο. Σύμφωνα με τη Γεροντή Ανδριάνα, Διευθύντρια του ΚΕ.ΘΕ.ΣΥ, “το άγχος ή αλλιώς απειλή ευνουχισμού ορίζεται ως το έντονο άγχος που έχει ως πρότυπο το άγχος του αγοριού ότι ο πατέρας του σύμφωνα με τη φαντασίωσή του, θα το ευνουχίσει επειδή επιθυμεί τη μητέρα του.” το σύμπλεγμα του ευνουχισμού αποτελεί για το άτομο τον πιο σημαντικό συγκινησιακό κλονισμό (σοκ) της ύπαρξής του” ενώ αναφέρει πως οι προεκτάσεις του συμπλέγματος αυτού μπορούν να έχουν αντίκτυπο στη μεταγενέστερη ανάπτυξη της σεξουαλικότητάς του”. Η Δρ. Βανέσα Σινκλαίρ συμπληρώνει πως "η ψυχαναλυτική προσέγγιση ερμηνεύει τον ευνουχισμό, ως έναν εκ των πηγαίων φόβων με τον οποίο ερχόμαστε όλα αντιμέτωπα, αν όχι τον κυριότερο" επιβεβαιώνοντας και το Φροϋδικό προαναφερθέν παράδειγμα βάσει του οποίου "τα μικρά αγόρια βλέπουν ότι η μητέρα τους δεν διαθέτει ανδρικό μόριο κάτι που αποτελεί τραυματική εμπειρία για εκείνα. Επακόλουθα φοβούνται πως το ίδιο θα συμβεί αργά ή γρήγορα και με εκείνα – όχι μόνο το ότι μπορεί να χάσουν το μόριο τους, αλλά και η πιθανότητα έκθεσης αυτής του της κατάστασης στον κόσμο, κάτι που τα καθιστά αδύναμα”.


Η σχέση του φαλλού με την πατριαρχία και επακόλουθα των δομών εξουσίας, εξάρτησης και εξουσίας που οικοδομούνται στο "πρόσωπό" του, προσωποποιούν την ανάγκη αναπαράστασής του στο κοινωνικό γίγνεσθαι αντιστρέφοντας την εσωτερικευμένη μα λανθάνουσα ματαίωση που αισθάνεται το άτομο ή ακριβέστερα ο άνδρας. Όπως λέει η Σινκλαίρ, “Τα άτομα που ζωγραφίζουν φαλλούς με τόση επιμονή προσπαθούν απλά να απωθήσουν το φόβο τους εξωτερικεύοντάς το προκλητικά και θέτοντάς το ως απόδειξη/επίδειξη της ισχύος τους και του φαλλού που κατέχουν."


Τι γίνεται όμως όταν από το πλαίσιο της ζωγραφιάς μεταβαίνουμε σε εκείνο της παραβιαστικής στάσης και συμπεριφοράς και από την ανάγκη προβολής της ισχύος μας στην ανάγκη εκτόνωσής της στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου; Είναι, πράγματι η ποινή το αποτελεσματικότερο όπλο στα χέρια μίας κοινωνίας που ξέρει μεν να στήνει λαϊκά δικαστήρια μα αρνείται δε και απέχει πεισματικά όπως ο διάολος το λιβάνι τη σεξουαλική εκπαίδευση και αγωγή στα σχολεία της; Μπορούμε να ικανοποιήσουμε το αίσθημα δικαίου που αποπνέει το δημοκρατικό πολίτευμα και την ανάγκη του ανθρώπου για τιμωρία του άδικου αφήνοντας νηστική την (επι)μόρφωση, τη γνώση και την πρόληψη αντίστοιχων φαινομένων;


Μία κοινωνία που αναπαράγει την προσβολή, την κακοποίηση, το βιασμό ή την παρενόχληση ως κουλτούρα πιστεύοντας πως το πρόβλημα τελικά αναλίσκεται σε μεμονωμένα άτομα και περιπτώσεις τα οποία φροντίζει να καταδικάζει για τις πράξεις τους, αγνοεί πως πρόκειται τελικά για γενικευμένη πρακτική ενώ ευθύνες φέρει η ίδια η πολιτεία αλλά και οι απολήξεις της (τα ιδρύματα και τα όργανά της) που έχουν συνηθίσει στη βία της κοινοτοπίας του φαλλού.


Πηγές | Kethesy, Masculinities, CNN, Protothema, iefimerida, melmagazine, vice, thehousewifemodern

3 προβολές0 σχόλια