ΛΟΑΤΚΙ Κοινότητα και Δημοφιλής Κουλτούρα

Ενημερώθηκε: πριν 2 μέρες



Έχει παρατηρηθεί πως τα τελευταία χρόνια, τα πολιτιστικά προϊόντα των ΜΜΕ γίνονται περισσότερο «συμπεριληπτικά,» (inclusive), δίνοντας φωνή σε κοινότητες που μέχρι πρότινος βρίσκονταν στην αφάνεια, όπως είναι η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, στην οποία θα επικεντρωθούμε, αλλά και οι γυναίκες, οι φυλετικές μειονότητες, μετανάστες κτλ.


Αν και με μια πρώτη ματιά, οι ταινίες και οι τηλεοπτικές σειρές μπορεί να φαίνονται επιφανειακές ή αδιάφορες για μερικούς ή ακόμα και να μην θεωρούνται άξιες μελέτης και ακαδημαϊκού ενδιαφέροντος, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.


Όσον αφορά τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα , έρευνες έχουν δείξει ότι τα ΜΜΕ μπορεί να έχουν θετική επίδραση στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, ιδιαίτερα στους εφήβους, όταν αυτά συμπεριλαμβάνουν κουήρ χαρακτήρες, καθώς προσφέρουν πρότυπα ταύτισης ενώ ακόμη δημιουργούν το αίσθημα της κοινότητας. Επίσης, τηλεοπτικές σειρές και ταινίες μπορούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη πάνω σε ζητήματα που αφορούν άμεσα τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Ενδεικτικά, σε συνέντευξη του για τη νομιμοποίηση του ομόφυλου γάμου, ο τότε-αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden είχε πει: «Νομίζω πως το Will & Grace πιθανόν να έκανε περισσότερα για να εκπαιδεύσει το αμερικανικό κοινό (American public) απ’ ό,τι έκανε οτιδήποτε άλλο».



Παρότι όλο και συχνότερα κάνουν την εμφάνισή τους αξιόλογες ταινίες και τηλεοπτικές σειρές που περιέχουν ολοκληρωμένους και πολύπλευρους κουήρ χαρακτήρες, έχουν σημειωθεί μερικά «αφηγηματικά μοτίβα» (tropes) που συναντά κανείς πια συχνά στην αναπαράσταση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.


Θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα αφηγηματικά μοτίβα είναι συνηθισμένες και αναγνωρίσιμες θεματικές συσκευές αφήγησης που έχουν ως σκοπό να επικοινωνήσουν κάτι μεταφορικά στο κοινό. Είναι οι κινητήριες δυνάμεις της πλοκής που προσδίδουν νόημα. Αν και διαφέρουν από τα αρχέτυπα και κλισέ, τα πολυχρησιμοποιημένα αφηγηματικά μοτίβα μπορεί να καταλήξουν να γίνουν κλισέ.


«Θάψτε τους ομοφυλόφιλούς σας»


Πρόκεται για το βασικό αφηγηματικό μοτίβο που παρουσιάζεται στις ταινίες και τηλεοπτικές σειρές με κουήρ χαρακτήρες και δηλώνει ότι ο ομοφυλόφιλος/κουήρ χαρακτήρας πρέπει να πεθάνει, να έχει ένα άσχημο τέλος ή/και τουλάχιστον να υποφέρει, εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του.


Moonlight (2016)


Η ιστορία αυτού του αφηγηματικού μοτίβου αρχίζει ήδη από τη λογοτεχνία του 19ου αιώνα, με το «Πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ» του Όσκαρ Γουάιλντ αποτελώντας ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Σε μια περίοδο που η ομοφυλοφιλία ήταν ποινικά κολάσιμη, ο ομοφυλόφιλος Όσκαρ Γουάιλντ δεν μπορούσε να προσθέσει φανερά ομοφυλόφιλους χαρακτήρες στα έργα του χωρίς να λογοκριθεί ή/και χειρότερα, να του επιβληθεί ποινή. Με το ζωγράφο Μπαζίλ να φαίνεται πως έλκεται ερωτικά από τον Γκρέυ, ο Γουάιλντ αποκρύπτει με τα λογοτεχνικά του τεχνάσματα τις ομοφυλοφιλικές τάσεις του σκοτώνοντάς τες μάλιστα συμβολικά, όταν βάζει τον Γκρέυ να δολοφονήσει τον Μπαζίλ.


Στον κινηματογράφο, οι θάνατοι των ομοφυλοφίλων και λεσβιακών χαρακτήρων ξεκίνησαν να εμφανίζονται τη χρυσή εποχή του Χόλυγουντ, τον 20ο αιώνα, ως ένας τρόπος ένταξης των ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρων στη μεγάλη οθόνη χωρίς να υπάρξουν ποινές και κοινωνικές αντιδράσεις. Ακόμη και μετά την άρση της λογοκρισίας του κώδικα Hays, κινηματογραφικού κώδικα ηθικής που απαγόρευε μεταξύ άλλων τις «σεξουαλικές διαστροφές και οποιαδήποτε νύξη περί αυτών», οι ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως δολοφόνοι, αρπαχτικά και σατανικά στοιχεία, τα οποία στο τέλος έπρεπε να πεθάνουν ή να τιμωρηθούν με κάποιο τρόπο. Έτσι, για αρκετές δεκαετίες, η ομοφυλοφιλία ήταν συνδεδεμένη με το κακό και έχρηζε τιμωρίας [βλ. ενδεικτικά Rope (1948), Cruising (1980)].



Σταδιακά, η αφήγηση στον κινηματογράφο ξεκίνησε να μεταβάλλεται, καθώς η Δύση γινόταν όλο και πιο ανοιχτή και ανεκτή σε ζητήματα ΛΟΑΤΚΙ.


Ωστόσο, οι ομοφυλόφιλοι (αλλά και γενικά οι ΛΟΑΤΚΙ) χαρακτήρες εξακολουθούν να πεθαίνουν: αυτή την φορά όμως όχι γιατί είναι σατανικοί, αλλά γιατί υποφέρουν σε έναν κόσμο που δεν νοιάζεται για αυτούς. Η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίζεται ως ένα αρνητικό χαρακτηριστικό που δημιουργεί προβλήματα και πόνο στον κινηματογραφικό χαρακτήρα και στα αγαπημένα του πρόσωπα. Ιδιαίτερα από την εποχή της έξαρσης του AIDS και μετέπειτα, ο τραγικός θάνατος ή/και μια μαρτυρική ζωή μοιάζουν με μονόδρομο για τους κουήρ χαρακτήρες [βλ. ενδεικτικά Philadelphia(1993), Boys Don't Cry(1999), Brokeback Mountain(2006), The Danish Girl (2015)].


Από τις ταινίες που πρωταγωνιστούν κουήρ χαρακτήρες, ελάχιστες είναι αυτές που έχουν αίσιο τέλος. Ωστόσο, ακόμη και αυτές επικεντρώνονται στις δυσκολίες που αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει ο ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρας εξαιτίας της σεξουαλικότητάς του [βλ. ενδεικτικά But I’m a Cheerleader! (1999), Moonlight (2016)], συνδέοντας για μια ακόμη φορά την τιμωρία και τον πόνο με την ομοφυλοφιλία.



Στις τηλεοπτικές σειρές, παρά το ότι οι ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρες αυξήθηκαν, αυτοί πεθαίνουν πολύ συχνότερα από τους ετεροφυλόφιλους και μάλιστα οι λεσβίες τείνουν να ακολουθούν σε μεγαλύτερο βαθμό αυτό το αφηγηματικό μοτίβο, γνωστό και ως Σύνδρομο της νεκρής λεσβίας το οποίο δίνει την εντύπωση πως οι ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρες είναι αναλώσιμοι και χρησιμοποιούνται για την εξέλιξη των υπόλοιπων -μη κουήρ- χαρακτήρων. Σύμφωνα με έρευνα της GLAAD, μέσα στο 2016 σκοτώθηκαν 25 γυναικείοι λεσβιακοί και αμφιφυλόφιλοι χαρακτήρες σε τηλεοπτικές σειρές, με μοναδικό σκοπό να προχωρήσει η πλοκή υπέρ ενός ετεροφυλόφιλου.


Το 2016 υπήρξε μια σημαντική χρονιά για την αναπαράσταση των κουήρ γυναικών στην τηλεόραση, καθώς, μετά τον θάνατον της Lexa στην τηλεοπτική σειρά The 100, το κοινό άρχισε να αντιδρά και να απαιτεί να μειωθούν οι θάνατοι των ΛΟΑΤΚΙ γυναικών στις τηλεοπτικές σειρές.


Lexa-The 100


Τα πράγματα φαίνεται να αλλάζουν. Οι θάνατοι των κουήρ χαρακτήρων μειώνονται και αρχίζουν σταδιακά να αναδύονται αφηγήσεις που δεν επικεντρώνονται μόνο στον πόνο του να είσαι ΛΟΑΤΚΙ, αλλά προσφέρουν μια πολυδιάστατη προσέγγιση των εν λόγω χαρακτήρων.


Ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα φύλου είναι απλώς μέρη της ταυτότητας ενός χαρακτήρα, όχι τα μοναδικά στοιχεία που τον προσδιορίζουν και πολύ περισσότερο, όχι τα στοιχεία που τον εμποδίζουν από το να βρει την ευτυχία [βλ. ενδεικτικά Call me by your name (2017), Love, Simon (2018), Brooklyn nine-nine (2013- )].


Παρά τις θετικές εξελίξεις στην αναπαράσταση των κουήρ χαρακτήρων στη δημοφιλή κουλτούρα, προκύπτει το εξής ερώτημα: Ποιος είναι ο χρόνιος αντίκτυπος στην ψυχολογία κάποιου/ας εξαιτίας του ότι οι ΛΟΑΤΚΙ χαρακτήρες με τους οποίους ταυτίζεται, υποφέρουν ή/και καταλήγουν σε πρόωρο θάνατο;


#authors #authorsteam #gay #lesbian #representation #media #film #movies #tv #lgbt #lgbtqi #queer #trope

Κύρια Πηγή: https://the-take.com/watch/the-bury-your-gays-trope-explained


Επιπρόσθετες Πηγές:

http://cinedogs.gr/tributestrivias/%CE%BC%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CE%BB%CE%AD%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BD/#sthash.UNiuTYCb.dpbs

https://the-take.com/watch/the-bury-your-gays-trope-explained

https://tvtropes.org/pmwiki/pmwiki.php/Main/BuryYourGays

https://www.indy100.com/ents/gay-serial-killers-murderers-tv-film-gianni-versace-dont-fuck-with-cats-9362656

https://www.nbcnews.com/feature/nbc-out/bury-your-gays-why-are-so-many-queer-women-dying-n677386

https://www.ntdaily.com/tropes-in-entertainment-media-bury-your-gays/

https://www.studiobinder.com/blog/what-is-a-trope-definition/

Cook, Carson, "A content analysis of LGBT representation on broadcast and streaming television" (2018),Honors Theses

135 προβολές0 σχόλια
 
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now