Γυναίκες & Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία: Μερικές Σκέψεις



Η πανδημία covid-19 οδήγησε τις κυβερνήσεις, τους εργοδότες, τους εργαζομένους αλλά και το γενικό πληθυσμό στο να έρθουν αντιμέτωποι με πρωτοφανείς προκλήσεις σε σχέση με τη νόσο και το πλήθος των επιπτώσεων που αυτή έφερε στο χώρο εργασίας.



Όπως κάθε χρόνο έτσι και χθες, στις 28 Απριλίου, γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία. Φέτος, η μέρα επικεντρώθηκε στις στρατηγικές ενίσχυσης των εθνικών συστημάτων επαγγελματικής ασφάλειας και υγείας (ΕΑΥ) και ειδικότερα, στη θωράκιση της ανθεκτικότητάς τους, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τωρινές και μελλοντικές κρίσεις. Συγκεκριμένα, ο Διεθνής Οργανισμός Εργασίας (International Labour Organization – ILO) αξιοποίησε την ημέρα αυτή για να ευαισθητοποιήσει και να ενισχύσει το διάλογο αναφορικά με τη σημασία της δημιουργίας και της επένδυσης σε ανθεκτικότερα συστήματα υγείας, βασιζόμενη τόσο σε περιφερειακά όσο και σε εθνικά παραδείγματα.

Οι μετατοπίσεις προς νέες μορφές εργασιακών ρυθμίσεων, όπως για παράδειγμα η ευρεία εξάρτηση από την τηλεργασία, παρουσίασαν πολλές ευκαιρίες για τους εργαζόμενους, αλλά ταυτόχρονα και πολλούς κινδύνους 1] συμπεριλαμβανομένων ιδίως των ψυχοκοινωνικών επιπτώσεων και της βίας.




Ιστορία


Το 2003 η I.L.O. καθιέρωσε την Παγκόσμια Ημέρα Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία με σκοπό την πρόληψη ατυχημάτων και ασθενειών στην εργασία αναδεικνύοντας παράλληλα τον τριμερή καταμερισμό ευθυνών (κυβέρνηση – εργοδότες- εργαζόμενους) για την επίτευξη των στόχων της και τονίζοντας συγχρόνως την ανάγκη για δημόσιο διάλογο. Ο εορτασμός αυτός αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της Παγκόσμιας Στρατηγικής για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία της I.L.O., όπως τεκμηριώνεται από τα συμπεράσματα της Διεθνούς Διάσκεψης Εργασίας τον Ιούνιο του 2003 [5].


Η 28η Απριλίου αποτελεί μέρα με διττή σημασία, αφού παράλληλα τιμούμε και τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης για τους Νεκρούς και τους Τραυματίες, όπως αυτή οργανώθηκε παγκοσμίως από το συνδικαλιστικό κίνημα του 1996


Πρόληψη Εργατικών Ατυχημάτων και Ασθενειών


Η ετήσια Παγκόσμια Ημέρα για την Ασφάλεια και την Υγεία στην Εργασία προωθεί με τη σειρά της την πρόληψη των εργατικών ατυχημάτων και των ασθενειών που προκαλούν οι εκάστοτε συνθήκες εργασίας παγκοσμίως. Πρόκειται για εκστρατεία ευαισθητοποίησης με στόχο να δοθεί διεθνής προσοχή στο μέγεθος του προβλήματος και στον τρόπο με τον οποίο η προώθηση και η δημιουργία μιας πολιτικής ασφάλειας και υγείας μπορεί να συμβάλει στη μείωση του αριθμού των θανάτων και των τραυματισμών που λαμβάνουν χώρα στο εργασιακό περιβάλλον. Οι κυβερνήσεις είναι υπεύθυνες για την παροχή των κατάλληλων υποδομών, ενώ οι υπηρεσίες, μέσα από το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο, (πρέπει να) φροντίζουν ώστε οι εργαζόμενοι να παραμένουν ενεργοί και οι επιχειρήσεις να ευδοκιμούν.


Αυτό ωστόσο, περιλαμβάνει την ανάπτυξη εθνικής πολιτικής και προγράμματος καθώς και ενός συστήματος ελέγχου για την επιβολή της συμμόρφωσης με τη νομοθεσία. Οι εργοδότες είναι υπεύθυνοι για την παροχή ενός ασφαλούς και βιώσιμου περιβάλλοντος εργασίας. Την ίδια στιγμή, οι εργαζόμενοι οφείλουν να εργαστούν με υπευθυνότητα, προστατεύοντας τόσο τους εαυτούς τους όσο και τους άλλους, έχοντας γνώση των δικαιωμάτων τους και εφαρμόζοντας παράλληλα τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα.


Αναδυόμενοι Κίνδυνοι στην Εργασία


Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως, νέοι και αναδυόμενοι επαγγελματικοί κίνδυνοι μπορούν να προκληθούν από την τεχνική καινοτομία ή από κοινωνικές ή οργανωτικές αλλαγές, όπως :

  • Νέες τεχνολογίες και διαδικασίες παραγωγής, π.χ. νανοτεχνολογία, βιοτεχνολογία όπου περιορίζουν τον εργαζόμενο σε μια συγκεκριμένη στάση σώματος που ενδέχεται να προκαλέσει μυοσκελετικές διαταραχές

  • Νέες συνθήκες εργασίας (π.χ. υψηλότερος φόρτος εργασίας, εντατικοποίηση της εργασίας από τη μείωση του μεγέθους, κακές συνήθειες που συνδέονται με τη μετανάστευση για εργασία, θέσεις εργασίας στην παραοικονομία)

  • Αναδυόμενες μορφές απασχόλησης (π.χ. αυτοαπασχόληση, εξωτερική ανάθεση, προσωρινές συμβάσεις)




Εργασία και Φύλο : Covid-19 και Εργαζόμενες Γυναίκες


Σε γυναικοκρατούμενα επαγγέλματα, και ειδικά στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, καθώς και σε τομείς στους οποίους οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται, όπως ο κατασκευαστικός κλάδος, οι περισσότερες εργαζόμενες αντιμετωπίζουν σημαντικές προκλήσεις εν μέσω της πανδημίας. "Ο αντίκτυπος της covid-19 στις εργαζόμενες γυναίκες πρέπει να αποτελέσει μείζον προτεραιότητα καθώς οι γυναίκες απασχολούνται σε θέσεις εργασίας υψηλού κινδύνου όπως η υγειονομική περίθαλψη", ανέφερε η Juliana Ruggieri, συντονίστρια κατάρτισης του Νοσοκομείου Παίδων της Φιλαδέλφεια και αντιπρόεδρος του Τμήματος Γυναικών στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΠΑ. Και δικαιολογημένα, αφού, εξαιτίας της πανδημίας καλούνται να κουβαλήσουν ένα διπλό φορτίο, τόσο μεγαλύτερες βάρδιες στην εργασία όσο και πρόσθετη φροντίδα στο σπίτι.


Ένα από τα πολλά παραδείγματα εργαζόμενων γυναικών αποτελεί η Alberta Delle Grazie. Η Alberta είναι επικεφαλής νοσοκόμα σε μονάδα εντατικής θεραπείας σε νοσοκομείο της Βόρειας Ιταλίας. Η δουλειά της συνεπάγεται πολλές ώρες εργασίας, νυχτερινές βάρδιες και υψηλό επίπεδο ευθύνης. «Ήταν ήδη δύσκολο στο παρελθόν» λέει, «αλλά τώρα, μετά από τρεις έκτακτες εβδομάδες covid-19, είμαστε εξαντλημένοι, ανήσυχοι και συναισθηματικά εξουθενωμένοι. Πολλοί από εμάς έχουν μολυνθεί, κάποιοι έχουν πεθάνει». Η Αλμπέρτα έχει τρία μικρά παιδιά στο σπίτι. Τα βλέπει μόνο δύο ώρες την ημέρα μετά τη δουλειά και ακόμη και τότε, όμως, τίποτα δεν είναι εύκολο. «Είναι βασανιστικό να βάζεις το σώμα ενός ατόμου σε μια τσάντα και μετά να πηγαίνεις στο σπίτι και να προσποιείται ότι όλα είναι καλά», σχολίασε χαρακτηριστικά. Το παράδειγμα της Αλμπέρτα είναι ένα εκ των καθημερινών συναισθηματικών και διανοητικών πιέσεων που υφίστανται πολλές εργαζόμενες.


Για σχεδόν 100 εκατομμύρια γυναίκες εργαζόμενες σε ιδρύματα υγείας και φροντίδας σε όλο τον κόσμο, η εξισορρόπηση της εργασίας και των οικογενειακών ευθυνών ήταν πάντα μια πρόκληση. Η επιδημία έριξε φως σε αυτές τις μακροχρόνιες ανισότητες μεταξύ των φύλων, ενώ έχει εκθέσει και επιδείξει μια ήδη υπάρχουσα παγκόσμια κρίση στο χώρο της υγειονομικής περίθαλψης. Σε κανονικές συνθήκες, οι περισσότερες γυναίκες εκτελούν καθημερινά κατά μέσο όρο 4 ώρες και 25 λεπτά μη αμειβόμενης φροντίδας, έναντι της 1 ώρας και 23 λεπτών που αντιστοιχεί στους άνδρες. Η πανδημία, μαζί με το σχετικό κλείσιμο σχολείων, δομών παιδικής μέριμνας και άλλων εγκαταστάσεων φροντίδας, αύξησαν σημαντικά τον ημερήσιο χρόνο που αφιερώνεται στη μη αμειβόμενη εργασία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις γυναίκες εργαζόμενες στον τομέα της υγείας που ζουν σε μονογονεϊκά νοικοκυριά και ενδέχεται να μην έχουν άλλη επιλογή από το να φροντίζουν τα παιδιά ή/και τους μεγαλύτερους γονείς τους όταν επιστρέφουν από την εργασία τους, με αυξημένο τον κίνδυνο μετάδοσης της νόσου.



Μια ακόμα ομάδα εργαζόμενων γυναικών που αντιμετωπίζουν ένα μακροχρόνιο δίλημμα, ακόμα πιο έντονο στην περίοδο της πανδημίας, είναι οι γυναίκες που εργάζονται στο εμπόριο αλλά και σε κατασκευαστικά τμήματα (όπως ναυτιλιακά, μηχανικοί). "Οι εργαζόμενοι ως άνθρωποι διαφέρουν σωματικά" ανέφερε η Κρις Κάιν, εκτελεστική διευθύντρια του CPWR - Κέντρου Έρευνας και Κατάρτισης (Η.Π.Α.). "Οι γυναίκες έμποροι είναι συνήθως μικρότερες σε μέγεθος από το μέσο εργάτη οικοδομών, και μια διαρκής ανησυχία είναι ότι ο διαθέσιμος εξοπλισμός δεν εφαρμόζει επάνω τους όπως θα έπρεπε.


Σε έρευνα που διεξήχθη το διάστημα Μαρτίου-Απριλίου του 2021 από την Women in Trades του Σικάγο - οργάνωση κατάρτισης και υπεράσπισης για τις γυναίκες εργαζόμενες - σε δείγμα 445 γυναικών που εργάζονται στο εμπόριο στις Ηνωμένες Πολιτείες και στον Καναδά, σχετικά με τον αντίκτυπο της covid-19, διαπιστώθηκε ότι υπάρχει ακατάλληλη προσαρμογή του παρεχόμενου εξοπλισμού (ΡΡΕ), ανεπαρκής μετατροπή των χώρων εργασίας σε υγειονομικά ασφαλείς και απουσία εγκαταστάσεων απολύμανσης/πλύσης χεριών. Τα τρία αυτά ζητήματα εγείρουν σοβαρούς προβληματισμούς σχετικά με την έλλειψη προστασίας από τον ιό. Τα άτομα που απασχολούνται στο εμπόριο τείνουν, επίσης, να εργάζονται σε κλειστούς χώρους περιορισμένης έκτασης. Στην ιστοσελίδα της Women in Construction, η OSHA (Occupational Safety and Health Administration των ΗΠΑ) αναφέρει, μεταξύ άλλων, πως οι γυναίκες πρέπει να δοκιμάσουν τον εξοπλισμό που παρέχεται από τον εργοδότη, έτσι ώστε να διαπιστωθεί η προσαρμοστικότητά τους στις ανάγκες τους, και τη δημιουργία προστατευτικών εργαλείων που ανταποκρίνονται σε εκείνες βασισμένα σε δεδομένα μέτρησης του σώματος. "Εάν ο παρεχόμενος εξοπλισμός δεν εφαρμόζει σωστά ή δεν κρίνεται κατάλληλος για την εργαζόμενη θα πρέπει να το αναφέρουν στον εργοδότη τους για αντικατάσταση", αναφέρει η υπηρεσία.



Συμπερασματικά, είναι απαραίτητο να παρθούν μέτρα για την ενίσχυση των γυναικών εργαζομένων στον τομέα της υγείας ούτως ώστε να αντιμετωπίσουν το τιτάνιο έργο της καταπολέμησης της covid-19, φροντίζοντας παράλληλα τις οικογένειες τους. Τέλος, είναι αναγκαίες οι μακροπρόθεσμες λύσεις τόσο σε αυτόν τον τομέα απασχόλησης όσο και σε όλους τους άλλους τομείς στους οποίους πλήττεται άμεσα το εργατικό και ειδικότερα το γυναικείο εργατικό προσωπικό»



Οι κοντόφθαλμες πολιτικές για την ανακατανομή της εργασίας χωρίς ίση αμοιβή και μεταχείριση μεταξύ γυναικών και ανδρών, δεν αποτελούν βιώσιμη πολιτική επιλογή, κάτι που με πρόσχημα το ξέσπασμα της νόσου θα πρέπει να οδηγήσει σε λειτουργικές και φιλικές προς το γυναικείο εργατικό δυναμικό ανακατατάξεις των ιδιωτικών και δημοσίων δομών δράσης των γυναικών.


#authorsteam #authors #feminism #women #gender #covid #pandemia #work #labor


Πηγές


1. https://www.ilo.org/global/lang--en/index.htm

2. https://www.un.org/en

3. https://www.safetyandhealthmagazine.com/

4. https://www.osha.gov/women-in-construction

5. https://www.ilo.org/safework/info/policy-documents/WCMS_107535/lang--en/index.htm

[A1]

44 προβολές0 σχόλια