Πανδώρα και Σεξισμός

Ενημερώθηκε: πριν 5 μέρες



«Σεξισμός είναι ο ρατσισμός με βάση το φύλο, η ύπαρξη δηλαδή στερεοτύπων, προσχηματισμένων εντυπώσεων και προσδοκιών όσον αφορά τα δύο φύλα, ανδρικό και γυναικείο».


Ο Ησίοδος υπήρξε αδιαμφισβήτητα σεξιστής όσον αφορά το έργο του. Μία από τις σεξιστικές περιγραφές του είναι και η εξής:


"Ο Δίας έστειλε στους άνδρες τις γυναίκες σαν επιδημία, γεμάτες σχέδια ύπουλα. Μέτρο κανένα δε γνωρίζουν, σε όλα είναι άσωτες, κι έτσι μοιάζουν με τους κηφήνες που δεν κατέχουν καμία δουλειά παρά κατεβάζουν στην κοιλιά τους των άλλων το μόχθο... όποιος λοιπόν γλιτώσει από το γάμο και τα αισχρά έργα των γυναικών, αυτός σώζει το βίο του. Αλλά όποιος παίρνει ένα πλάσμα βλαβερό, αυτού η ζωή γίνεται μαρτύριο αδιάκοπο και τα βάσανα είναι αβάστακτα. ...γιατί οι γυναίκες στραγγίζουνε τον άνδρα και τον παραδίδουν σε θλιβερά γεράματα».


Στο έργο του "Ἔργα καὶ Ἡμέραι", αφηγείται χαρακτηριστικά το μύθο της άμοιρης Πανδώρας:


Όταν η αγάπη του Προμηθέα για τα δημιουργήματά του, τους ανθρώπους, στάθηκε ικανή για να κλέψει από τους Ολύμπιους Θεούς την ιερή φωτιά, ο Δίας εξοργισμένος αποφάσισε να του δώσει ένα γερό μάθημα που θα αποτελούσε την αιώνια συμφορά των ανθρώπων. Διέταξε τον Ήφαιστο (γνωστό και ως Χωλό) να πλάσει με πηλό μια γυναικεία φιγούρα, την Πανδώρα, όνομα που σημασιολογικά δηλώνει πως κατείχε όλα τα δώρα [των Θεών]. Αν και για τον Ησίοδο μπορεί να λογίζονταν ως δώρα, εμείς μόνο κατάρες θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε αφού με τον τρόπο τους συναινούν στην αναπαραγωγή μίας σεξιστικής αναπαράστασης των γυναικών. Ειδικότερα, ο ίδιος ο Δίας πρόσταξε να έχει τη μορφή


"…ἀθανάτῃς δὲ θεῇς εἰς ὦπα ἐίσκειν παρθενικῆς καλὸν εἶδος ἐπήρατον…" (αθάνατη θεά, η κοπελιά με την ωραία, τη λαχταριστή μορφή….). Και ο Ήφαιστος με τη σειρά του δημιουργεί μια "παρθένα σεβαστή". Κατόπιν, ο Ερμής της δίνει "μυαλό αναίσχυντο και δόλιο χαρακτήρα".


Δεν είναι βέβαια μόνο οι άνδρες αλλά και οι γυναίκες που συναινούν στην κατασκευή του μύθου της γυναίκας. Η Αθηνά, ειδικότερα τη στολίζει και τη διδάσκει να υφαίνει ενώ η Αφροδίτη τη γεμίζει "χάρη και πόθο". Οι Χάριτες, προσθέτουν τις τελευταίες πινελιές, τα χρυσά κοσμήματα και οι Ώρες, τη στεφανώνουν με ανοιξιάτικα άνθη. Το κερασάκι για την Πανδώρα ήταν το πιθάρι που της εμπιστεύθηκε ο Δίας μέσα στο οποίο φώλιαζαν "το Γήρας, οι Ασθένειες, ο Πόλεμος, οι Διαμάχες, οι Έγνοιες, η Μηχανορραφία, η Συκοφαντία και ο Φθόνος". Κι αν στα μάτια μας έμοιαζε πια με Αναγεννησιακό Πίνακα, για τον Δία δεν ήταν παρά ο Δούρειος Ίππος που θα χτυπούσε την πόρτα του Επιμηθέα (αδερφός του Προμηθέα) ο οποίος όπως προδίδει και το όνομα του (επί+μύθος>μήδομαι=σκέπτομαι μετά/αφού πράξω) λησμόνησε τα λόγια του αδερφού του να αρνηθεί όποιο δώρο του προσφέρουν οι Θεοί.


Η Πανδώρα, λοιπόν, εκτός από ύπουλη (αφού η εξωτερική της εμφάνιση δεν προδίδει τον εσωτερικό της κόσμο) και υποχείριο του Πατέρα των Θεών (αφού εκείνος την κατασκεύασε όπως ήθελε) παρουσιάζεται ακόμη ως αφελής, ως το εξιλαστήριο θύμα που ανοίγει το πιθάρι και όλες οι συμφορές και κακοτυχίες ξεχύνονται στο μέχρι τότε αμόλυντο και αρμονικό κόσμο των ανθρώπων επιφέροντας το χάος.


Κάτι όμως στον πάτο του πιθαριού δεν πρόλαβε να ξεφύγει. Αυτό ήταν η Ελπίδα. Κι αν εσείς θεωρείτε πως η ελπίδα συμβόλιζε την πίστη στη δύναμη των ανθρώπων, εμείς πάλι θα λέγαμε πως είναι η πίστη στη γυναίκα για τα όσα την περίμεναν τους επόμενους αιώνες...


Με πληροφορίες από: Greek Language, Μηχανή του Χρόνου, ResPublica, Βικιπαίδεια, My Aegean



5 προβολές0 σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων
 
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now