Σεξουαλική Επιθυμία & Γυναίκες

Ενημερώθηκε: Αυγ 27


αφήγηση: Άντα Τρουλλάκη


Σίγουρα έχετε ακούσει τη θεώρηση πως οι άντρες επιθυμούν το σεξ, και κατ’ επέκταση οποιαδήποτε σεξουαλική πράξη, σε μεγαλύτερο βαθμό από τις γυναίκες. Μάλιστα, ο Stephen Fry, γνωστός Άγγλος ηθοποιός, σε συνέντευξή του στο περιοδικό Attitude το 2010 έφτασε στο σημείο να δηλώσει πως οι γυναίκες συναινούσαν σε σεξουαλικές σχέσεις με το αντρικό φύλο καθώς αυτό είναι «το τίμημα που είναι διατεθειμένες να πληρώσουν για μια σχέση».


Σύμφωνα με τη θεωρία της κοινωνικής μάθησης, οι γυναίκες τιμωρούνται, με στιγματισμό ή απομόνωση, όταν σεξουαλικοποιούν τη συμπεριφορά τους, ενώ οι άνδρες που προτάσσουν την ίδια συμπεριφορά επιβραβεύονται. Δεν λαμβάνεται καν υπόψιν ότι υπάρχει πιθανότητα οι γυναίκες να έχουν σεξουαλικές ορμές από μόνες τους, ως άτομα. Πολύ συχνά οι γυναίκες κατακρίνονται εάν έχουν, ή θεωρείται πως έχουν, υψηλά επίπεδα σεξουαλικής επιθυμίας. Στην πραγματικότητα, ήδη από το 1700, γυναίκες που είχαν ερωτικές επαφές με άνδρες ή είχαν τάσεις αυτοϊκανοποίησης (αυνανισμός), χαρακτηρίζονταν ως "νυμφομανείς". Η ίδια διάγνωση, φυσικά, αποδόθηκε σπάνια σε άνδρες που εμφάνιζαν τις ίδιες σεξουαλικές τάσεις.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο χαρακτήρας της Samantha Jones στη δημοφιλή σειρά του HBO ‘Sex and the City’, χαρακτήρας που δημιούργησε αμφιλεγόμενα συναισθήματα στο κοινό. Κάποιοι την χαρακτήρισαν ως σύμβολο δυναμικότητας της γυναίκας, ενώ άλλοι πάλι την καταδίκασαν, θεωρώντας πως ο τρόπος απεικόνισης της δυναμικότητας και απελευθερωμένης σεξουαλικότητας του χαρακτήρα ήταν λανθασμένος.


Στη σημερινή εποχή, σεξουαλικές πρακτικές που ιστορικά χαρακτηρίστηκαν ως «ανώμαλες» - όσες δηλαδή παρέκκλιναν από τους κοινωνικά αποδεκτούς κανόνες - είναι σήμερα αρκετά διαδεδομένες και βρίσκονται στο εύρος επιθυμητών και αποδεκτών πρακτικών. Ωστόσο, εξακολουθεί να υπάρχει μια στερεοτυπική στάση γύρω από τις γυναίκες που βιώνουν υπερβολικά χαμηλή ή εξαιρετικά υψηλή σεξουαλική επιθυμία με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται ως «μη φυσιολογικές», τόσο στο πλαίσιο της κοινωνίας γενικότερα όσο και από αρκετούς παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, ειδικότερα. Αυτή η τάση παθολογικοποίησης της σεξουαλικότητας οφείλεται εν μέρει στην έλλειψη αντικειμενικών δεικτών από έρευνες πάνω στις γυναικείες ορμόνες. Η αλήθεια είναι πως ελάχιστες έρευνες έχουν γίνει μέχρι σήμερα πάνω στον γυναικείο οργανισμό και την σχέση του με την σεξουαλικότητα. Για αυτό και όροι όπως «φυσιολογική» και «μη ομαλή» σεξουαλική συμπεριφορά ακούγονται συχνά, χωρίς όμως να στηρίζονται σε επαρκή και τεκμηριωμένα στοιχεία.


Επιπλέον, οι περισσότερες γυναίκες βιώνουν έντονη σεξουαλική επιθυμία αλλά συνήθως φοβούνται ή ντρέπονται να την εκφράσουν. Το λεγόμενο "slut-shaming", πέρα από το γεγονός ότι αποτελεί προσβλητική πρακτική μέσω μειωτικών σχολίων, χρησιμεύει συχνά ως δικαιολογία για σεξουαλική βία. «Το ζητούσε», η χιλιοειπωμένη ατάκα του κακοποιητή. Αυτό βασίζεται στην υπόθεση ότι μια γυναίκα που υποκινεί σεξουαλική επαφή ή έστω, κατά τα λεγόμενα της κοινωνίας, δίνει αυτή την εντύπωση (συχνά μέσω της ενδυμασίας), ουσιαστικά «αξίζει» ό,τι ακολουθεί (aka victim blaming). Πρόκειται, φυσικά, για καθημερινές συμπεριφορές που απορρέουν από αντιλήψεις ριζωμένες στο βαθύ πατριαρχικό πρότυπο και σηματοδοτούν την προσπάθεια ελέγχου των σωμάτων και της σεξουαλικότητας των γυναικών.

Έτσι, δημιουργείται μια έντονη πίεση προς τον γυναικείο πληθυσμό, ο οποίος προσπαθεί συνεχώς να ενταχθεί μέσα στα «όρια» των υποτιθέμενων φυσιολογικών και κοινώς αποδεκτών πρακτικών που σχετίζονται με τη σεξουαλικότητά τους και την ελεύθερη έκφραση αυτής. Το φάσμα της σεξουαλικής επιθυμίας είναι ευρύ και τελείως διαφορετικό για όλ@ μας. Το κάθε άτομο αντιλαμβάνεται, λειτουργεί και απολαμβάνει με διαφορετικό τρόπο τη σεξουαλικότητα ή την έλλειψη αυτής. Στόχος μας είναι να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας και να νιώθουμε άνετα με τις προσωπικές του επιθυμίες, ασχέτως εάν εντάσσονται ή όχι στα κοινωνικά καλούπια.


Πηγές: Independent, The Globe and Mail, Jstor, Atlantic, avgi.

14 προβολές0 σχόλια