Το Σώμα έχει τη δική του Ιστορία: Νασιάννα Πολύζου

Ενημερώθηκε: Μαι 18




Κάθε σώμα κουβαλά τα δικά του κιλά ιστορίας. Κάθε σώμα αφηγείται τα δικά του τραύματα και πληγές. Κάθε σώμα μεγάλο ή μικρό, τελικά, αποτελεί μία σπουδή στο χρόνο ⸱ το σήμερα, το αύριο και το χθες. Με τη Νασιάννα Πολύζου, ένα νεοεισερχόμενο plus-size μοντέλο στην αγορά, συζητάμε με χιούμορ για όλα εκείνα που περιορίζουν, κακοποιούν και στιγματίζουν το σώμα μας σε μία προσπάθεια να αγκαλιάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.


Ο λόγος στη Νασιάννα:


Πότε αισθάνθηκες άσχημα για το σώμα σου τελευταία φορά;


Ήταν στις διακοπές του 2018 στη Σύρο όπου είχαμε νοικιάσει με συγγενικά μου πρόσωπα ένα αρκετά μικρό οίκημα με μία… ακόμα πιο μικροσκοπική ντουζιέρα.


Κάποια στιγμή, γύρισε ένα από αυτά και μου είπε, «χωράς»; Νομίζω πως ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα άσχημα και… μετά έκλεισα για αλλού διακοπές!


Τι δεν μας έμαθαν στο σχολείο για το σώμα μας;


Τα πάντα. Δεν μας μίλησαν για το σεξ, δεν μας μίλησαν για την αποδοχή στο διαφορετικό.

Οπότε καταλήγω στο ότι, τελικά, δεν μάθαμε τίποτα για το σώμα παρά για το πώς λειτουργεί.


Θεωρείς πως το σώμα επιβάλλεται ή του επιβάλλεσαι εσύ, τελικά;


Θεωρώ πως είναι συνδυασμός των δύο. Και πρέπει να ακούς τις ανάγκες του αλλά και να το ωθείς στα «άκρα». Αν, βέβαια, το σώμα σου σού πει να ανέβεις τον Όλυμπο δεν μπορείς να το προκαλέσεις να το κάνει και ακόμα και αν το κάνεις θα πρέπει να ξεκινήσεις πρώτα από το λόφο για να φτάσεις και στον Όλυμπο.



Θυμάμαι όταν πέθανε ο θείος μου, γύρισε και μου είπε «μ’αυτό τον καημό έφυγε…να χάσεις κιλά».


Μεγαλώνουμε σε μία Μεσογειακή χώρα, με τις πληθωρικές φιγούρες να κατακλύζουν την καθημερινότητά μας. Γιατί πασχίζουμε τόσο πολύ να εκδυτικοποιήσουμε και να αποποιηθούμε την κουλτούρα των σωμάτων μας;


Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να ακολουθούμε ξενικά πρότυπα. Οπότε, μέχρι και πριν την Καρντάσιαν θεωρούσαμε μοντέρνες και αισθητικά όμορφες τις πολύ λεπτές φιγούρες. Ακόμη και τώρα που ναι μεν ξεκινούν να μπαίνουν στο χώρο και οι παχιές γυναίκες, θεωρούμε πως τα στοιχεία που τις χαρακτηρίζουν είναι μόνο μια plus κοιλιά και οι γεμάτοι γλουτοί.


Σχετικά με αυτό, θυμάμαι ένα σχόλιο στο TikTok που μου είχε κάνει αίσθηση. Έγραφε, λοιπόν, πως «αυτό δεν είναι plus size, το plus size είναι κομψό». Μας έχει περαστεί στο μυαλό πως όταν μιλάμε για plus-size, μιλάμε αποκλειστικά για τις γυναίκες με το σώμα κλεψύδρα…





Λέμε συχνά «να μία χοντρή γυναίκα» ενώ για τους άνδρες θα προτιμήσουμε ευνοϊκότερους όρους όπως γεροδεμένος, εύσωμος κ.α. Γιατί η κριτική του πάχους στοχεύει κατά κύριο λόγω τις γυναίκες;


Γιατί είναι πιο ευάλωτες σαν στόχος και έχει δημιουργηθεί μια τέτοια αίσθηση από το καταναλωτικό κοινό. Ας πούμε, βλέπουμε συνεχώς διαφημίσεις για λιπόλυση, λιποαναρρόφηση, λιπογλυπτική, λιπο…, λιπο… μόνο για γυναίκες. Στοχεύουμε σ ’αυτό το κοινό οπότε η γυναίκα είναι η χοντρή γιατί.. «άντρας με κοιλίτσα, σαν καραμελίτσα», όπως λέει και η γνωστή φράση. Ωστόσο, θεωρώ πως είναι κάτι που αποδομείται όλο και περισσότερο με το όλο κίνημα του body positivity.


Πολλές φορές και λανθασμένα ένα σώμα με παραπάνω κιλά θεωρείται και άρρωστο. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό;


Σίγουρα υπάρχουν σώματα με παραπάνω κιλά που μπορεί να εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Όμως, δεν μπορείς να ιατρικοποιείς το σώμα του απέναντι ατόμου αποκλειστικά και μόνο από τα κιλά του. Δηλαδή, αν μία κοπέλα έχει 50 κιλά και εμφανίσει κάτι που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται π.χ. καρκίνο, πώς μπορείς εσύ να κρίνεις την αρρώστια της. Κατά τη γνώμη μου, κρύβεται το fatshaming πίσω από το «εγώ για την υγεία σου το λέω». Μα η υγεία μου είναι μια χαρά, πώς μπορείς να την κρίνεις εσύ. Ύστερα υπάρχουν και τα σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως «χάσε κιλά γιατί κινδυνεύεις να πεθάνεις» ή «στα 30 σου δεν θα μπορείς να κάνεις παιδιά». Μα μπορεί να μη θέλω να κάνω παιδιά. Την υγεία μου τη γνωρίζω εγώ, ο γιατρός μου και η οικογένεια μου, από κει και πέρα η κριτική θεωρώ πως είναι άστοχη.

Κατά τη γνώμη μου, ένα κανονικοποιημένο σώμα είναι ένα κακοποιημένο σώμα. Πώς επουλώνουμε το τραύμα του σώματος σε μια κοινωνία που τρέφεται από το body shaming;


Έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Θεωρώ πως η πλειονότητα της κοινωνίας έχει ανάγκη τον ψυχολόγο κάτι που βέβαια δεν επιδιώκει. Πρέπει να απομυθοποιήσουμε την κουλτούρα του «τρελογιατρού». Πρόσφατα, κιόλας, μιλούσα με μία φίλη και της είπα, «γιατί δεν πας σε ψυχολόγο». Μου λέει «καλά, θα πάω για εξομολόγηση».


Αναφορικά με τη δεύτερη ερώτηση, σίγουρα μένει κάποιο τραύμα. Άλλοι το μπλοκάρουν και δεν το αφήνουν να βγει προς τα έξω, άλλοι το βγάζουν προς τα έξω και τους παίρνει προς τα κάτω μέχρι που καταλαβαίνουν ότι δεν πάει άλλο και το αντιμετωπίζουν πηγαίνοντας σε ψυχολόγο. Μεγάλο ρόλο φυσικά παίζει οι δικοί σου άνθρωποι να μην σε κρίνουν γι’ αυτό…η κολλητή, η μαμά σου…η θεία σου… ο κοντινός σου κύκλος.


…υπάρχει, λοιπόν, και μία σχέση εξάρτησης μεταξύ εσού και της οικογένειας σου;


Δεν έχω ιδιαίτερη εξάρτηση με συγγενείς, πόσο μάλλον με τη θεία μου. Θυμάμαι όταν πέθανε ο θείος μου, γύρισε και μου είπε «μ’αυτό τον καημό έφυγε…να χάσεις κιλά». Θεωρώ, βέβαια, παίζει μεγάλο ρόλο η αυτογνωσία στο να καταλάβεις ποιος σου λέει τι και να το φιλτράρεις ανάλογα. Ήξερα π.χ. ότι από μικρή η θεία μου με έλεγε χοντρή, ήξερα ότι τα καλοκαίρια δεν με άφηνε να τρώω παραπάνω, τότε που κιόλας θεωρούμουν φυσιολογική στα κιλά. Αντίθετα, ήξερα ότι ο θείος μου με λάτρευε. Οπότε το ένα αναιρεί το άλλο αυτόματα.


Η τοξικότητα δεν περιορίζεται μόνο στον κοινωνικό περίγυρο αλλά πολλές φορές βρίσκεται και στο οικογενειακό μας περιβάλλον, ξεκινώντας ακόμα και από τη μάνα. Πόσες φορές συζητάνε οι μαμάδες μεταξύ τους, «η κόρη μου κάνει δίαιτα»… Ε, η μαμά μου είναι μία απ’ αυτές. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως ίσως γι’ αυτό να κατέληξα να είμαι χοντρή γιατί έχω μεγαλώσει με το σύνδρομο του χοντρού παιδιού χωρίς, ωστόσο, να είμαι χοντρό παιδί. Βλέπεις, από μικρή είχα πρόωρη εφηβεία και ανάπτυξη, ήμουν πολύ ανεπτυγμένη και θυμάμαι να τρέχουμε σε διαιτολόγους για λιπομετρήσεις και άλλα πολλά. Τώρα που «υπάρχει», όπως λένε, η ανάγκη, δεν διατίθεμαι εγώ να το κάνω λαμβάνοντας υπόψη τα όσα προηγήθηκαν.





Ποια είναι η άποψη σου για τις αναπαραστάσεις plus-size μοντέλων στην Ελληνική πραγματικότητα και media; Προωθούν ή παραμορφώνουν την έννοια του body positivity;


Παραμορφώνουν. Αρχικά είναι λίγες οι κοπέλες που είναι plus size και το δείχνουν. Δεύτερον , εταιρίες που αυτοπροσδιορίζονται ως plus size, στην πραγματικότητα δεν είναι. Έχει τύχει να πάρω από μια τέτοια εταιρία ρούχο και να μην μου κάνει τη στιγμή που είμαι στο 3 έξτρα (από τα μικρότερα plus size νούμερα). Πώς θα κάνει σε αυτές που είναι 5 έξτρα;


Έπειτα, διαφημίζουν τα ρούχα τους με κοπέλες που μπαίνουν στο large και στο x large. Πώς θέλεις εσύ να ταυτιστώ με μία κοπέλα η οποία είναι η μισή από μένα και δεν είναι καν plus-size; Τέλος, κοπέλες που προβάλλονται ως plus-size σε σχετικούς τηλεδιαγωνισμούς δεν είναι plus-size, στα δικά μου μάτια. Για να επιστρέψω ωστόσο στην ερώτηση, την απάντηση τη δίνουν και γνωστοί τηλεοπτικοί παρουσιαστές με σχόλια όπως «φάλαινες στην παραλία».



Μας έχει περαστεί στο μυαλό πως όταν μιλάμε για plus-size, μιλάμε απο