Το Σώμα έχει τη δική του Ιστορία: Νασιάννα Πολύζου

Ενημερώθηκε: Μαι 18




Κάθε σώμα κουβαλά τα δικά του κιλά ιστορίας. Κάθε σώμα αφηγείται τα δικά του τραύματα και πληγές. Κάθε σώμα μεγάλο ή μικρό, τελικά, αποτελεί μία σπουδή στο χρόνο ⸱ το σήμερα, το αύριο και το χθες. Με τη Νασιάννα Πολύζου, ένα νεοεισερχόμενο plus-size μοντέλο στην αγορά, συζητάμε με χιούμορ για όλα εκείνα που περιορίζουν, κακοποιούν και στιγματίζουν το σώμα μας σε μία προσπάθεια να αγκαλιάσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.


Ο λόγος στη Νασιάννα:


Πότε αισθάνθηκες άσχημα για το σώμα σου τελευταία φορά;


Ήταν στις διακοπές του 2018 στη Σύρο όπου είχαμε νοικιάσει με συγγενικά μου πρόσωπα ένα αρκετά μικρό οίκημα με μία… ακόμα πιο μικροσκοπική ντουζιέρα.


Κάποια στιγμή, γύρισε ένα από αυτά και μου είπε, «χωράς»; Νομίζω πως ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα άσχημα και… μετά έκλεισα για αλλού διακοπές!


Τι δεν μας έμαθαν στο σχολείο για το σώμα μας;


Τα πάντα. Δεν μας μίλησαν για το σεξ, δεν μας μίλησαν για την αποδοχή στο διαφορετικό.

Οπότε καταλήγω στο ότι, τελικά, δεν μάθαμε τίποτα για το σώμα παρά για το πώς λειτουργεί.


Θεωρείς πως το σώμα επιβάλλεται ή του επιβάλλεσαι εσύ, τελικά;


Θεωρώ πως είναι συνδυασμός των δύο. Και πρέπει να ακούς τις ανάγκες του αλλά και να το ωθείς στα «άκρα». Αν, βέβαια, το σώμα σου σού πει να ανέβεις τον Όλυμπο δεν μπορείς να το προκαλέσεις να το κάνει και ακόμα και αν το κάνεις θα πρέπει να ξεκινήσεις πρώτα από το λόφο για να φτάσεις και στον Όλυμπο.



Θυμάμαι όταν πέθανε ο θείος μου, γύρισε και μου είπε «μ’αυτό τον καημό έφυγε…να χάσεις κιλά».


Μεγαλώνουμε σε μία Μεσογειακή χώρα, με τις πληθωρικές φιγούρες να κατακλύζουν την καθημερινότητά μας. Γιατί πασχίζουμε τόσο πολύ να εκδυτικοποιήσουμε και να αποποιηθούμε την κουλτούρα των σωμάτων μας;


Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να ακολουθούμε ξενικά πρότυπα. Οπότε, μέχρι και πριν την Καρντάσιαν θεωρούσαμε μοντέρνες και αισθητικά όμορφες τις πολύ λεπτές φιγούρες. Ακόμη και τώρα που ναι μεν ξεκινούν να μπαίνουν στο χώρο και οι παχιές γυναίκες, θεωρούμε πως τα στοιχεία που τις χαρακτηρίζουν είναι μόνο μια plus κοιλιά και οι γεμάτοι γλουτοί.


Σχετικά με αυτό, θυμάμαι ένα σχόλιο στο TikTok που μου είχε κάνει αίσθηση. Έγραφε, λοιπόν, πως «αυτό δεν είναι plus size, το plus size είναι κομψό». Μας έχει περαστεί στο μυαλό πως όταν μιλάμε για plus-size, μιλάμε αποκλειστικά για τις γυναίκες με το σώμα κλεψύδρα…





Λέμε συχνά «να μία χοντρή γυναίκα» ενώ για τους άνδρες θα προτιμήσουμε ευνοϊκότερους όρους όπως γεροδεμένος, εύσωμος κ.α. Γιατί η κριτική του πάχους στοχεύει κατά κύριο λόγω τις γυναίκες;


Γιατί είναι πιο ευάλωτες σαν στόχος και έχει δημιουργηθεί μια τέτοια αίσθηση από το καταναλωτικό κοινό. Ας πούμε, βλέπουμε συνεχώς διαφημίσεις για λιπόλυση, λιποαναρρόφηση, λιπογλυπτική, λιπο…, λιπο… μόνο για γυναίκες. Στοχεύουμε σ ’αυτό το κοινό οπότε η γυναίκα είναι η χοντρή γιατί.. «άντρας με κοιλίτσα, σαν καραμελίτσα», όπως λέει και η γνωστή φράση. Ωστόσο, θεωρώ πως είναι κάτι που αποδομείται όλο και περισσότερο με το όλο κίνημα του body positivity.


Πολλές φορές και λανθασμένα ένα σώμα με παραπάνω κιλά θεωρείται και άρρωστο. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό;


Σίγουρα υπάρχουν σώματα με παραπάνω κιλά που μπορεί να εμφανίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας. Όμως, δεν μπορείς να ιατρικοποιείς το σώμα του απέναντι ατόμου αποκλειστικά και μόνο από τα κιλά του. Δηλαδή, αν μία κοπέλα έχει 50 κιλά και εμφανίσει κάτι που εκ πρώτης όψεως δεν φαίνεται π.χ. καρκίνο, πώς μπορείς εσύ να κρίνεις την αρρώστια της. Κατά τη γνώμη μου, κρύβεται το fatshaming πίσω από το «εγώ για την υγεία σου το λέω». Μα η υγεία μου είναι μια χαρά, πώς μπορείς να την κρίνεις εσύ. Ύστερα υπάρχουν και τα σχόλια σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως «χάσε κιλά γιατί κινδυνεύεις να πεθάνεις» ή «στα 30 σου δεν θα μπορείς να κάνεις παιδιά». Μα μπορεί να μη θέλω να κάνω παιδιά. Την υγεία μου τη γνωρίζω εγώ, ο γιατρός μου και η οικογένεια μου, από κει και πέρα η κριτική θεωρώ πως είναι άστοχη.

Κατά τη γνώμη μου, ένα κανονικοποιημένο σώμα είναι ένα κακοποιημένο σώμα. Πώς επουλώνουμε το τραύμα του σώματος σε μια κοινωνία που τρέφεται από το body shaming;


Έχει να κάνει με τον άνθρωπο. Θεωρώ πως η πλειονότητα της κοινωνίας έχει ανάγκη τον ψυχολόγο κάτι που βέβαια δεν επιδιώκει. Πρέπει να απομυθοποιήσουμε την κουλτούρα του «τρελογιατρού». Πρόσφατα, κιόλας, μιλούσα με μία φίλη και της είπα, «γιατί δεν πας σε ψυχολόγο». Μου λέει «καλά, θα πάω για εξομολόγηση».


Αναφορικά με τη δεύτερη ερώτηση, σίγουρα μένει κάποιο τραύμα. Άλλοι το μπλοκάρουν και δεν το αφήνουν να βγει προς τα έξω, άλλοι το βγάζουν προς τα έξω και τους παίρνει προς τα κάτω μέχρι που καταλαβαίνουν ότι δεν πάει άλλο και το αντιμετωπίζουν πηγαίνοντας σε ψυχολόγο. Μεγάλο ρόλο φυσικά παίζει οι δικοί σου άνθρωποι να μην σε κρίνουν γι’ αυτό…η κολλητή, η μαμά σου…η θεία σου… ο κοντινός σου κύκλος.


…υπάρχει, λοιπόν, και μία σχέση εξάρτησης μεταξύ εσού και της οικογένειας σου;


Δεν έχω ιδιαίτερη εξάρτηση με συγγενείς, πόσο μάλλον με τη θεία μου. Θυμάμαι όταν πέθανε ο θείος μου, γύρισε και μου είπε «μ’αυτό τον καημό έφυγε…να χάσεις κιλά». Θεωρώ, βέβαια, παίζει μεγάλο ρόλο η αυτογνωσία στο να καταλάβεις ποιος σου λέει τι και να το φιλτράρεις ανάλογα. Ήξερα π.χ. ότι από μικρή η θεία μου με έλεγε χοντρή, ήξερα ότι τα καλοκαίρια δεν με άφηνε να τρώω παραπάνω, τότε που κιόλας θεωρούμουν φυσιολογική στα κιλά. Αντίθετα, ήξερα ότι ο θείος μου με λάτρευε. Οπότε το ένα αναιρεί το άλλο αυτόματα.


Η τοξικότητα δεν περιορίζεται μόνο στον κοινωνικό περίγυρο αλλά πολλές φορές βρίσκεται και στο οικογενειακό μας περιβάλλον, ξεκινώντας ακόμα και από τη μάνα. Πόσες φορές συζητάνε οι μαμάδες μεταξύ τους, «η κόρη μου κάνει δίαιτα»… Ε, η μαμά μου είναι μία απ’ αυτές. Ώρες ώρες σκέφτομαι πως ίσως γι’ αυτό να κατέληξα να είμαι χοντρή γιατί έχω μεγαλώσει με το σύνδρομο του χοντρού παιδιού χωρίς, ωστόσο, να είμαι χοντρό παιδί. Βλέπεις, από μικρή είχα πρόωρη εφηβεία και ανάπτυξη, ήμουν πολύ ανεπτυγμένη και θυμάμαι να τρέχουμε σε διαιτολόγους για λιπομετρήσεις και άλλα πολλά. Τώρα που «υπάρχει», όπως λένε, η ανάγκη, δεν διατίθεμαι εγώ να το κάνω λαμβάνοντας υπόψη τα όσα προηγήθηκαν.





Ποια είναι η άποψη σου για τις αναπαραστάσεις plus-size μοντέλων στην Ελληνική πραγματικότητα και media; Προωθούν ή παραμορφώνουν την έννοια του body positivity;


Παραμορφώνουν. Αρχικά είναι λίγες οι κοπέλες που είναι plus size και το δείχνουν. Δεύτερον , εταιρίες που αυτοπροσδιορίζονται ως plus size, στην πραγματικότητα δεν είναι. Έχει τύχει να πάρω από μια τέτοια εταιρία ρούχο και να μην μου κάνει τη στιγμή που είμαι στο 3 έξτρα (από τα μικρότερα plus size νούμερα). Πώς θα κάνει σε αυτές που είναι 5 έξτρα;


Έπειτα, διαφημίζουν τα ρούχα τους με κοπέλες που μπαίνουν στο large και στο x large. Πώς θέλεις εσύ να ταυτιστώ με μία κοπέλα η οποία είναι η μισή από μένα και δεν είναι καν plus-size; Τέλος, κοπέλες που προβάλλονται ως plus-size σε σχετικούς τηλεδιαγωνισμούς δεν είναι plus-size, στα δικά μου μάτια. Για να επιστρέψω ωστόσο στην ερώτηση, την απάντηση τη δίνουν και γνωστοί τηλεοπτικοί παρουσιαστές με σχόλια όπως «φάλαινες στην παραλία».



Μας έχει περαστεί στο μυαλό πως όταν μιλάμε για plus-size, μιλάμε αποκλειστικά για τις γυναίκες με το σώμα κλεψύδρα…


Ένα μέρος των σπουδών σου αφορά και το κομμάτι της επικοινωνίας. Ποιοι είναι οι τρόποι με τους οποίους επικοινωνείς το σώμα σου;


Προσπαθώ να δείχνω όλες τις πλευρές του. Θα φανούν οι ραγάδες, θα φανεί η κοιλιά, το παχάκι εδώ, το παχάκι εκεί, το οτιδήποτε. Νομίζω αυτός είναι ο τρόπος, να δείχνεις την αλήθεια. Υπάρχουν στιγμές που θα με δεις σε μια «τέλεια» φωτογραφία στο Instagram, ωστόσο, θεωρώ σημαντικό να αναδεικνύω και να επισημαίνω πως δεν γίνεται να είμαι πρακτικά πάντα έτσι κάτι που προσπαθώ να το υποστηρίξω με το να μην «πειράζω» εμένα στις φωτογραφίες μου παρά μόνο τα χρώματα ή τα αντικείμενα που υπάρχουν στο χώρο.


Γιατί αποφάσισες να μιλήσεις μέσα από το φωτογραφικό φακό;


Είναι αλήθεια πως εγώ τον βρήκα και όχι εκείνος εμένα. Πέρυσι το καλοκαίρι όταν είχα πάει στο κομμωτήριο, κάποια στιγμή η κομμώτρια μου μού είχε πει «αφού το έχεις με το ίνσταγκραμ, φτιάξε μία εταιρία με plus-size ρούχα/μαγιό/εσώρουχα, το Μαράκι εδώ το έχουμε» (πελάτισσα που έχει βιοτεχνία ρούχων).


Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως αυτό είναι δύσκολο να γίνει στην Ελλάδα αν δεν έχεις κοινό πόσο μάλλον όταν το κοινό σου είναι εξ αρχής στοχευμένο. Έτσι, ξεκίνησα να το δουλεύω, να χτίζω σιγά-σιγά το κοινό μου.


Όταν ανέβασα την πρώτη φωτογραφία με μπικίνι, είχα χάσει γύρω στους 100 ακολούθους επειδή ανέβασα φωτογραφία με μαγιό...


Όταν, όμως, άρχισα να τραβάω περισσότερες φωτογραφίες, ανέβηκα στις τάσεις.


Πιστεύεις πως σταμάτησαν να σε ακολουθούν περισσότεροι άνδρες ή γυναίκες;


Δεν αποκλείω πως τα unfollows μπορεί να προέρχονται και από άνδρες και γυναίκες. Συναντώ, όμως, συχνά στο TikTok γυναίκες που σχολιάζουν πως εκθειαζόμαστε γιατί είμαστε plus-size ενώ εκείνες αποδοκιμάζονται με υποτιμητικούς όρους. Γιατί τόσο κόμπλεξ;


Και οι γονείς;


Οι γονείς μου δεν ήξεραν τι συνέβαινε ώσπου έμαθαν τα Χριστούγεννα για την πρώτη μου συνεργασία με την exclusive για ρούχα και τη Lanuit για εσώρουχα. Η αλήθεια είναι πως τους πείραξαν πολύ τα εσώρουχα και τότε θυμάμαι τη μάνα μου να μου λέει, «καλύτερα στη Συγγρού, παρά τέτοιες φωτογραφίες,» κάτι που ανακάλεσε αργότερα. Δεν ξέρω αν έχουν καταλάβει τι ακριβώς κάνω, καθώς το ηλικιακό χάσμα μεταξύ μας είναι μεγάλο. Αυτό που παρατηρώ είναι πως παραμέρισαν την εικόνα του πάχους θεωρώντας πως το σέξι είναι χειρότερο. Θεωρώ, τελικά, πως ο συνδυασμός plus-size και σέξι σπάει όλα τα στερεότυπα της Ελλάδας.



Αναπόφευκτα η δουλειά σου σε θέλει να εκτίθεσαι στα μάτια του κοινού σου. Ποιο το πάχος της κριτικής που δέχεσαι και πώς διαχειρίζεσαι το βάρος του;


Η κριτική διαφέρει ανάλογα το μέσο. Στο Instagram προβάλλεσαι σε ένα κοινό που επιλέγει να σε ακολουθήσει γνωρίζοντας το τι είσαι οπότε είναι δύσκολο να ακούσεις μια δυσάρεστη κριτική, αν και πρόσφατα έλαβα μήνυμα που έλεγε «μωρή φάλαινα, βουβάλα…που δεν μου απαντάς… ποια νομίζεις ότι είσαι».


Από την άλλη, το Τικ Τοκ λειτουργεί με ένα αλγόριθμο που δεν έχω μάθει να δουλεύω ακόμα. Υπάρχουν βίντεο μου που έχουν 30 προβολές και άλλα που έχουν προβληθεί από 38.000 άτομα. Εκεί, ωστόσο, αλλάζει και ο μέσος όρος ηλικίας (10-14 κατά κύριο λόγο στην Ελλάδα) όπου βγάζουν όλα τους τα κόμπλεξ όταν οι γονείς τους δεν τους έχουν μάθει να σέβονται το διαφορετικό. Σου διαβάζω μερικά από τα σχόλια. «… είσαι λες και κατάπιες όλο τον ωκεανό», «Δεν ντρέπεσαι», «Give away όποιος προλάβει 50 κιλά μάγκες», «μακάρι να κερδίσω, έχω ανάγκη νέες κουρτίνες», «Οβελίξ εσύ;», «Μου θυμίζεις το Ρούλη από το ευτυχισμένοι μαζί», «αυτή η βράκα άνετα μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αντίσκηνο στη Λέσβο για μετανάστες…», «Φάλαινα στη στεριά», «Κακό για την υγεία σου θα κάνεις αν σε υποστηρίξουμε, η υποστήριξη θα σε καταστρέψει, χάσε κιλά», «τα ξεχείλωσες», «εγώ θα τα χρησιμοποιούσα για τέντα».

Στα περισσότερα δεν απάντησα με εξαίρεση μερικά…ως απάντηση σε μερικά, ωστόσο, κατάλαβα πως πιστεύουν ότι είναι αστείοι και δεν θίγουν κανέναν…



...έχω μεγαλώσει με το σύνδρομο του χοντρού παιδιού χωρίς, ωστόσο, να είμαι χοντρό παιδί...


Βέβαια, θα έλεγα πως οι θετικές κριτικές υπερτερούν και συχνά τις συναντώ… εκεί που δεν τις περιμένω. Θυμάμαι που περπατούσα στην Ερμού. Κάποια στιγμή, με πιάνει μία κοπέλα και μου λέει «είσαι η Νασιάννα;», «Σε ξέρω από το ΤικΤοκ, μπράβο σου», μου λέει.


Είναι σημαντικό…πιστεύω πως αυτοί που είναι να πάρουν το μήνυμα το παίρνουν. Σίγουρα υπάρχουν και τα αρνητικά και χίλια καλά να κάνεις.


Είναι η plus-size αγορά, η αγορά του μέλλοντος;


Η αγορά του μέλλοντος είναι η διαφορετική αγορά Είναι να φύγουμε από το 60 90 60. Θα είναι το plus, το petit, τα κουήρ εσώρουχα, δεν μπορώ να ξέρω; Σίγουρα όμως θα είναι συμπεριληπτικά, custom-made και θα προσωποποιούν την αγορά στις ανάγκες του κοινού ακόμη και αν δεν είναι τόσο μαζικό. Δεν θα είναι το κλασικό one-size και άμα σου κάνει.


Είναι η Ελλάδα έτοιμη να δεχθεί τα plus-size σώματα;


Όχι, και αυτό είναι αποτέλεσμα των όσων είπαμε για τις εταιρίες που πλασάρουν plus-size ρούχα χωρίς, όμως, να έχουν καταλάβει το plus-size σώμα. Η κάθε εταιρία είναι μια μικρή κοινωνία που αντιπροσωπεύει τη χώρα ως σύνολο. Οπότε, σίγουρα κοιτάμε με βλέψεις στο εξωτερικό.

Θεωρώ πως η αγορά στο εξωτερικό είναι τελείως διαφορετική. Βλέπε την εβδομάδα μόδας στη Νέα Υόρκη όπου είδαμε πράγματι plus-size μοντέλα κάτι που δεν έχω δει εδώ σε φωτογραφίσεις απλές, όχι σε πασαρέλα.