10+1 ερωτήσεις στη Λορέτα Μακόλεϊ: Μία Ευάλωτη μα Δυνατή Γυναίκα




Στο πλαίσιο του Μήνα Μαύρης Ιστορίας κι ενώ οι συζητήσεις για το ρατσισμό, το σεξισμό και την κακοποίηση αναδύονται πλέον με ταχύτατους ρυθμούς, η AUThors, συνομίλησε με τη Λορέτα Μακόλεϊ, ιδρύτρια και εκπρόσωπο της United African Women Organization Greece/Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής, για την οργάνωση, τα καθημερινά της βιώματα στην Ελλάδα αλλά και τις μελλοντικές της επιδιώξεις.



Η κυρία Λορέττα Μακόλεϊ από τη Σιέρα Λεόνε, απελύθη αδίκως από την επί 11 έτη εργασία της, χωρίς αποζημίωση. Αποφασίζει, λοιπόν, να ζητήσει επιτακτικά βοήθεια και να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Μέσω αυτής της διαδικασίας συναντήθηκε με πολλές οργανώσεις γυναικών, μία εξ αυτών ήταν η ΙΣΟΤΗΤΑ, όπου συναντήθηκε με την κυρία Δήμητρα Μάλλιου από την Αλβανία.


Η εμπειρία της αυτή ωστόσο και ο συνεχής της αγώνας, τη βοήθησαν να αποκομίσει σημαντικά οφέλη για τις Αφρικανές γυναίκες στην Ελλάδα οι οποίες, όπως παρατήρησε, δεν γνώριζαν τα δικαιώματά τους στη χώρα όπου διέμεναν ενώ τόσο η έκφραση όσο και λύση των προβλημάτων τους ήταν δύσκολη.


Τότε ακριβώς ήταν που αποφάσισε να προτρέψει τις Αφρικανές γυναίκες να συνασπισθούν και με μία φωνή να παλέψουν για τα δικαιώματά τους και όλα τα προνόμια που αδίκως στερούνται.


Στην οργάνωση συμμετέχουν γυναίκες από πέντε (5) αφρικανικές χώρες (Σιέρα Λεόνε, Γκάνα, Κένυα, Νιγηρία και Τανζανία) χωρίς αυτό να αποκλείει το γεγονός πως η οργάνωση είναι ανοικτή προς όλες τις χώρες από την αφρικανική ήπειρο.


Με μία αναζήτηση στη σελίδα τους μπορεί κανείς να διαπιστώσει πληθώρα

δράσεων... από φεστιβάλ αλληλεγγύης μέχρι και επιδείξεις μόδας. Δράσεις πρωτότυπες μα πάνω απ'όλα οργανωμένες με σκοπό την εξάλειψη της ξενοφοβίας.

και του ρατσισμού.


Και μπορεί ο κορονοϊός να έχει αναστείλει τις δράσεις της ομάδας, όμως ο διαρκής αγώνας όπως και τα μελλοντικά πρότζεκτ τους, δεν σταματούν να ζυμώνονται και να καταστρώνονται.


Ας ακούσουμε, λοιπόν, τι έχει να μας πει η κ. Μακόλεϊ.



Γιατί η ζωή στην Ελλάδα είναι ακόμα δύσκολη για μία μαύρη γυναίκα;


Καταρχάς, υπάρχει διαβάθμιση στις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Αφρικανές γυναίκες.


Πρώτα-πρώτα, υπάρχουν οι γυναίκες που δεν ξέρουν τη γλώσσα, που δεν έχουν ενταχθεί καθόλου μέσα στην κοινωνία.


Ύστερα, υπάρχουν εκείνες που έχουν ενταχθεί εν μέρει. Που γνωρίζουν μερικώς τη γλώσσα, μπορούν να ψάξουν βιβλία στα Ελληνικά, ωστόσο ο ρατσισμός δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε γι' αυτές.


Υπάρχουν και άλλες που έχουν ενταχθεί κατά 80%, θα λέγαμε, στην Ελληνική Κοινωνία...που μπορούν να ψάξουν πιο εύκολα για δουλειά, που θα απαντήσουν αν τις βρίσουν.


Άλλη κατηγορία, είναι εκείνες που σπουδάζουν στα Πανεπιστήμια και δουλεύουν ως γιατροί, μαιευτήρες κ.α., είναι ειδικευμένες.


Κι ενώ αποτελούν διαφορετικές κατηγορίες γυναικών από πλευράς ένταξης, υποφέρουν όλες μαζί από ρατσισμό στη δουλειά, το δρόμο, τα μέσα μαζικής μεταφοράς.


Ένα, επίσης, σημαντικό πρόβλημα, είναι τα χαρτιά για την ελληνική υπηκοότητα. Η γραφειοκρατία, πόσο μάλλον τώρα την περίοδο του κορονοϊού, καθυστερεί ακόμα περισσότερο τις διαδικασίες από πλευράς του κράτους.

Ποια ταυτότητά σας πλήττεται περισσότερο στην Ελλάδα, εκείνη της

γυναίκας ή της Αφρικανής;


Εκείνη της Αφρικανής.


Μιλήστε μας για ρατσιστικά επεισόδια της καθημερινότητάς σας; Πόσο

συχνά έρχεστε αντιμέτωπη με αυτά;


Ήρθα στην Ελλάδα το 1980 και από τότε παλεύω μέχρι σήμερα. Έχω πάει σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας να μάθω τη γλώσσα, παλεύω με την άδεια παραμονής... Δεν με νοιάζει αν με πούνε μαύρη στο λεωφορείο, θα απαντήσω. Ξέρω όμως κόσμο που τον στέλνουν πίσω επειδή δεν έχει τα χαρτιά ή επειδή καθυστερούν οι διαδικασίες.


Όταν και γω δεν είχα άδεια, τα πράγματα ήταν άσχημα.


Μου συνέβησαν πολλά... όταν πρωτοήρθαμε στην Ελλάδα, δεν κάναμε άλλη δουλειά παρά οικιακοί βοηθοί. Μάθαμε έτσι τους τρόπους και την κουλτούρα των Ελλήνων. Εκείνοι, βέβαια, δεν ξέρουν μα κυρίως δεν θέλουν να μάθουν τη δικιά μας.


Έχω δουλέψει σε σπίτια από τα οποία έφυγα, αφήνοντάς το μισθό μου γιατί με απειλούσαν πως θα με πάνε στην αστυνομία.


Πριν μία εβδομάδα, ένας κύριος μπήκε μέσα στο μισογεμάτο λεωφορείο και εκεί που καθόμουν, μου είπε "Σήκω". Κι ενώ υπήρχαν κενές θέσεις και συνήθως απαντώ αν χρειαστεί, σηκώθηκα σιωπηλά και πήγα αλλού.


Τα ΜΜΕ, τώρα, μας δίνουν την ευκαιρία να μιλήσουμε. Στη χώρα μου έχουμε δικτατορία και γι' αυτό έφυγα. Βέβαια, δεν μας δίνουν όλοι βήμα, αλλά υπάρχει η ευκαιρία.


Από την άλλη, βέβαια, τώρα που μιλάνε για το μεταλλαγμένο στέλεχος κορονοϊού από τη Ν. Αφρική οδηγούν στο να αντιμετωπίζουν τους Αφρικανούς περισσότερο ρατσιστικά.


Καταλήγω στο ότι ρατσισμό έχω υποστεί πολλές φορές, το μεγαλύτερο ρατσισμό, όμως, το βιώνω από το κράτος. Δεν ζητάω πολλά, να μπορώ να ζήσω νόμιμα.




Πόσο έχουν αλλάξει οι συνθήκες στη διαβίωση σας από το 2005 όταν η

Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής διοργάνωσε την πρώτη της

συγκέντρωση;


Πολλά έχουν αλλάξει από τότε. Το πρώτο πράγμα που είχαμε στην ατζέντα μας, ήταν για τα παιδιά που γεννιούνται εδώ.


Διοργανώσαμε, έτσι, την καμπάνια "Όχι στο Ρατσισμό από την Κούνια" πυροδοτώντας τις πρώτες συζητήσεις στην ελληνική πολιτική σκηνή για τη δική μας μειονότητα.


Είναι μεγάλο βήμα το ότι πλέον υπάρχει νόμος γι' αυτά τα παιδιά. Αξίζει να πούμε πως τότε παλέψαμε για τα παιδιά όλων των μειονοτήτων.


Νίκη αποτελεί επίσης το ότι αυτά τα παιδιά τώρα οργανώνονται και φτιάχνουν δικές τους οργανώσεις, δεύτερης γενιάς, για να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους.






Μπορούμε να μιλάμε για μαύρο φεμινισμό σε μια ολότελα λευκή Ελλάδα;


Ναι! Όταν μιλάμε για φεμινισμό στην Ελλάδα, πολλοί δεν καταλαβαίνουν πως υπάρχουμε και εμείς. Αντίθετα, πιστεύουν πως ο δικός τους φεμινισμός διαφέρει από τον δικό μας. Κάνουμε όμως και θα κάνουμε πιο πολλά γι'αυτό. Είμαστε όλες μαζί! Μάλιστα, τον Οκτώβριο του 2019 κάναμε ένα πρώτο workshop σχετικά με το μαύρο φεμινισμό.



Σε συνέντευξή σας, έχετε δηλώσει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα που

αντιμετωπίζετε στην Ελλάδα είναι η άδεια παραμονής. Έχουν γίνει βήματα

προς αυτή την κατεύθυνση;


Ας ξεκινήσουμε από μια ερώτηση. Γιατί το λέω αυτό;


Σήμερα μιλάμε για βία, ενδοοικογενειακή βία. Όταν το θύμα δεν έχει τα χαρτιά να καταγγείλει το βιασμό και τον κακοποιητή, τι θα κάνει; Θυμάμαι το παράδειγμα μίας κοπέλας που ήρθε σε μας.

Τη βίαζαν τρεις άνδρες. Της είπαμε να πάει στην αστυνομία μα δεν πήγαινε γιατί δεν είχα άδεια.


Άλλο παράδειγμα, είναι εκείνο μίας κοπέλας που την έδερνε ο φίλος της στο δρόμο. Κι ενώ επιμέναμε και σε εκείνο το περιστατικό να πάει, μας έλεγε "Δεν πάω γιατί δεν έχω άδεια".


Αν επιμείνεις περισσότερο, τότε εξαφανίζονται. Μία Ελληνίδα ακόμα και να μη θέλει να το καταγγείλει έχει την ελευθερία να το κάνει. Φανταστείτε τώρα μία Αφρικανή. Δίχως ελευθερία, δίχως ασφάλεια...


Φίλη κοπέλας, άλλοτε, έτυχε να αιμορραγεί. Την προέτρεψα να πάει στο νοσοκομείο, όμως δεν είχε άδεια παραμονής. Αυτή είναι ευάλωτη ακόμη κι αν δεν το πιστεύεις. Γιατί μπορεί, πράγματι, να τη βοηθούσαν στο νοσοκομείο, ο φόβος ωστόσο που τη διακατέχει λόγω μη κατοχής των απαραίτητων εγγράφων, την αποτρέπει από το να ζητήσει βοήθεια.


Προσωπικά, τελικά, δεν έχω δει να γίνονται βήματα. Αφήνοντάς μας στα σκοτεινά ενισχύουν τη διάκριση και νομιμοποιούν την κακοποίηση των Αφρικανών γυναικών.


Είναι το trafficking ένας κίνδυνος που ελλοχεύει για τις μαύρες γυναίκες

στην Ελλάδα;


Να ξαναπάμε πίσω στην προηγούμενη ερώτηση. Αν θέλουν να καταπολεμήσουν το trafficking, τότε θα πρέπει να νομιμοποιήσουν τις γυναίκες, ασφαλίζοντάς τες με αυτό τον τρόπο.


Ζουν στην κοινωνία σου. Πώς αφήνεις τον άλλο να σαπίζει ενώ φωνάζεις πως είσαι κατά της όποιας βίας;



Μετά την καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”, μπορούμε

να πούμε πως η ζωή σας έγινε ευκολότερη; 


Νομίζω πως όλοι όσοι ζούμε εδώ, έχουμε πάρει μια ανάσα. Δεν φοβόμαστε πια να μην βρίσουν ή δείρουν τα παιδιά μας. Θυμάμαι, βέβαια, ένα πρόσφατο περιστατικό. Μια μέρα στο λεωφορείο, ζήτησα να ανοίξουμε το παράθυρο για να μη κολλήσουμε. Μια κυρία έσπευσε να πει "κουμάντο στη χώρα σου". Όταν το άνοιξα, πήγε και το έκλεισε. Τότε, ήρθε ο οδηγός και το άνοιξε λέγοντας πως "εδώ δεν είναι σπίτι κανενός!" Κατεβαίνοντας, η κυρία ξεκίνησε να τον καταργιέται λέγοντας, "θα πάρω τη Χρυσή Αυγή".



Αναμφίβολα ο Ζακ Κωστόπουλος αντιμετωπίστηκε ως «άλλος» στην ίδια του

τη χώρα. Γιατί η δολοφονία της Ζάκι-Ο συγκλόνισε και την οργάνωσή σας;


Ο Ζακ ήταν φίλος, αδερφός, παιδί μας. Ήταν δίπλα μας. Όταν κάτι αφορούσε τους μετανάστες, εκείνος έτρεχε κατευθείαν. Ήταν πολύ κοντά μας. Και ακόμα με πονάει ο θάνατός του. Μόλις τον βλέπω σε κάποιο κανάλι, αλλάζω, κατευθείαν, σταθμό γιατί συγκινούμαι. Θα συνεχίζω όμως να παλεύω γι'αυτόν μέχρι να πεθάνω.


Η αστυνομία δεν έκανε τίποτα, ο κόσμος δεν έκανε τίποτα. Αν ήταν μαύρος στη θέση του, θα έλεγαν, πάλι, "ήταν μαύρος". Μα γιατί;


Πρέπει η κοινωνία να αλλάξει, να υπάρχει αλληλεγγύη.



Ποιες είναι οι επιδιώξεις και τα μελλοντικά σας σχέδια ως οργάνωση;


Ένας δικός μας μεγάλος χώρος όπου οι Αφρικανές γυναίκες να νιώθουν σαν στο σπίτι τους. Στην οργάνωσή μας έχουμε γυναίκες με χαρίσματα. Γυναίκες που μπορούν να διδάξουν Αφρικανικούς χωρούς, κέντημα και άλλα τόσα.


Πού θα μπορούσαν να μάθουν περισσότερα για την Οργάνωσή σας οι άνθρωποι που θα μας διαβάσουν;


Μπορείτε να ενημερωθείτε για την οργάνωση και τις δράσεις μας εδώ.


#authors #authorsteam #feminism #women #africa #africanwomen #racism #xenophobia #empowerment

64 προβολές0 σχόλια