Body Image: Το Σώμα δεν Χωρά σε Φορεμένες Εικόνες



Δεν ακούμε πρώτη φορά την ‘είδηση’ πως τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και Επικοινωνίας προωθούν και διαιωνίζουν την απεικόνιση ανθυγιεινών σωματικών, και όχι μόνο, προτύπων, πρακτικά αδύνατων να υιοθετηθούν από το ευρύ κοινό. Μέσα από την κουλτούρα των celebrities, η Δυτική καταναλωτική κοινωνία του σήμερα, έχει ενσωματώσει και κανονικοποιήσει την έννοια της ψευδούς τελειότητας. Οι άνθρωποι έχουν γοητευτεί τόσο από τις δισδιάστατες εικόνες σε βαθμό που ταυτίζονται εμμονικά μαζί τους. Κάτι που αν και εκ πρώτης όψεως φαίνεται αβλαβές, μπορεί ωστόσο να καταστεί αρκετά επιζήμιο.


Η εικόνα που έχουμε για το σώμα μας γνωστή και ως body image, αναφέρεται στο πώς σκεφτόμαστε, νιώθουμε, συμπεριφερόμαστε και αντιλαμβανόμαστε τη φυσική μας εμφάνιση. Η υγιής εικόνα του σώματος περιλαμβάνει την εκτίμηση, το σεβασμό και τη φροντίδα απέναντι στο σώμα ενός ατόμου, ανεξάρτητα από τα φευγαλέα αρνητικά συναισθήματα ή την ανασφάλεια που μπορεί να του προκαλείται εξαιτίας εξωτερικών ή εσωτερικών αντιστάσεων. Μια έρευνα του 2014 που διεξήχθη από τους Fallon, Harris και Johnson εκτιμά ότι έως το 31,8% των γυναικών και το 28,4% των ανδρών στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι δυσαρεστημένοι με το σώμα τους, ενώ μεταξύ εφήβων και νέων ενηλίκων αυτοί οι αριθμοί είναι πολύ μεγαλύτεροι.


Η συνειδητοποίηση γύρω από την εικόνα του σώματός μας ξεκινά από μικρή ηλικία, κοντά στα 8 χρόνια, και σχετίζεται με διάφορους παράγοντες. Οι εξωτερικοί παράγοντες επηρεάζουν σε τρομακτικό βαθμό το κατά πόσο θα αναπτύξουμε και θα διαμορφώσουμε μια υγιή σχέση με το σώμα μας. Μάλιστα, δύο εκ των σημαντικότερων παραγόντων είναι και το πολιτισμικό και ιστορικό πλαίσιο μέσα στον οποίο μεγαλώνει το άτομο, καθώς και οι αντίστοιχες απεικονίσεις των σωμάτων στα Μέσα.


Η σεξουαλικοποίηση και η αντικειμενοποίηση των γυναικών καθιστούν μερικές από τις κυριότερες δυσκολίες με τις οποίες, οι γυναίκες, έρχονται αντιμέτωπες καθημερινά από πολύ νεαρή ηλικία. Διαδηλώσεις κατά της σεξουαλικής αντικειμενοποίησης των γυναικείων σωμάτων ήταν κεντρικές για τα φεμινιστικά και πολιτικά κινήματα του ακτιβισμού που ξέσπασαν τη δεκαετία του 1960 και του 1970.


Ο 21ος αιώνας, ωστόσο, αποτελεί σημείο αναφοράς σεξιστικών (επι)θέσεων, οι οποίες επιβάλλονται συνεχώς μέσα από τα μίντια. Είναι, θα λέγαμε, ένας ακόμη τρόπος με τον οποίο η κοινωνία υπονομεύει τη θέση των γυναικών, προσπαθώντας να τις κατευθύνει και τελικά να τις περιορίσει μέσα σε πολύ συγκεκριμένα καλούπια.


Ήδη από το 2002, η τηλεόραση μέσω ορισμένων προγραμμάτων με θεωρητικά φεμινιστικό περιεχόμενο, προσπαθεί να προωθήσει την αντίληψη ότι το σώμα μας αναδεικνύεται ως βασική πηγή της ταυτότητάς μας. Συγκεκριμένα το σώμα, έχει γίνει ένα «έργο του εαυτού μας», το οποίο, δίχως άλλο, αποτελεί μία νέα καταστατική πραγματικότητα που παρατηρείται σε αρκετές, κυρίως Δυτικά προερχόμενων, εκπομπές.


Μέχρι πρόσφατα, βέβαια, επικρατούσε η άποψη ότι η διαμόρφωση αρνητικής εικόνας για το σώμα είναι ένα ζήτημα που επηρεάζει τις γυναίκες σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άνδρες, τόσο επειδή οι άντρες στηρίζονται -ως αντίβαρο- περισσότερο στην κοινωνική τους θέση, όσο και γιατί οι αντρικές εικόνες που προέβαλαν τα ΜΜΕ ήταν πιο εύκολα συγκρίσιμες με το μέσο αντρικό σώμα. Ωστόσο, σημερινές ενδείξεις μας προσανατολίζουν προς την αντίθετη άποψη, με την δυσαρέσκεια, μεταξύ των νεαρών ανδρών, για το σώμα τους να αυξάνεται προοδευτικά.

Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε μια συνεχή προσπάθεια αντιπαραβολής του δικού τους σώματος με αυτό που παρουσιάζεται ως τυπικά εδραιωμένο από τα Μέσα ως το ιδανικό σώμα και αισθάνονται συχνά πως υπολείπονται από την κυρίαρχη αφήγηση που τους "πωλείται". Θα πρέπει, ωστόσο, να θυμίζουμε καθημερινά στον εαυτό μας πως το σώμα μας δεν χωρά σε φορεμένες εικόνες. Αντίθετα, αποτελεί μία μοναδική, μη συγκρίσιμη και ανεπανάληπτη φιγούρα που δεν αποκλίνει και δεν διαφέρει αλλά είναι εξίσου όμορφη με τις υπόλοιπες.



Πηγές| Cashmore Ε., Schreiber Κ., Hellenic Journal of Psychology

Οπτικό υλικό| stock.adobe.com

3 προβολές0 σχόλια