Letargo: Το Φυγείν Δυνατόν

Ενημερώθηκε: πριν μία μέρα

λέξεις: Μαύρη Ντάλια_Black Dhalia



Και περάσαν οι ζωές μας 

δεν βρεθήκαμε ποτέ μας 

και τη θέση σου την παίρνουνε σκιές

 μ' αγαπάνε με φροντίζουν 

κάπου κάπου σε θυμίζουν 

κι εσύ έρχεσαι και φεύγεις όταν θες

(Εγώ μεγάλωνα για σένα - Νατάσα Μποφίλιου)




Μία από τις μεγάλες αδυναμίες μου, είναι οι ταινίες μικρού μήκους. Ίσως να ακούγεται, βέβαια, παράξενο, κάτι μικρό να σου προκαλεί κάτι μεγάλο, ο κόσμος μας όμως, είναι γεμάτος αντιθέσεις και είμαι σίγουρος πια, πως κάπου, κάπως συγκλίνουν κι αυτές μεταξύ τους. 

Πριν δώσω το λόγο στο φακό του Χαβιέρ Μιράγες, θα πρέπει να παραδεχτώ πως η Ισπανία προς τα τέλη του 1990 βρέθηκε σε αστείρευτο δημιουργικό οργασμό έκφρασης κυρίως του ομόφυλου αλλά και κάθε είδους έρωτα.  Υπό το ζυγό της δικτατορίας  του Φράνκο κανείς δεν θα περίμενε, πως λίγες δεκαετίες μετά την πτώση του, η Ισπανία θα ωρίμαζε σε μία ανοιχτή κοινότητα έτοιμη να αγκαλιάσει το διαφορετικό. 


Η άνθιση του κουήρ κινηματογράφου δεν αποτελεί παρά την απόδειξη της χρόνιας καταπίεσης και εσωτερίκευσης κάτι εντελώς αθώου στην ψυχή μας, μα άκρως ανεπιθύμητου στα στεγανά πρότυπα της κοινωνίας. Έτσι και οι Ισπανοί, επηρεασμένοι από το Αμερικανικό κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα του 1960, τις αντιδράσεις του 1969 στο Στόνγουολ καθώς και εξαιτίας μίας σειράς πρωτοποριακών νόμων της Καταλανικής κυβέρνησης που έδωσαν φωνή στη σιωπή που είχε σκεπάσει τις ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες, αποφάσισαν να μιλήσουν με μία ανερχόμενη γλώσσα, εκείνη του σινεμά.


Ταινίες μικρού και μεγάλου μήκους και ντοκιμαντέρ που τολμούν να αμφισβητήσουν τα ετεροφυλόφιλα πρότυπα. Ταινίες που εξυμνούν τον ομόφυλο έρωτα καταδεικνύοντας παράλληλα την απουσία του από το προσκήνιο, όπως και την ανάγκη πολιτικής εκπροσώπησης για ένα κουήρ αύριο. Όλα αυτά προοικονόμησαν το μέλλον και τη δυναμική του Ισπανικού Κουήρ κινηματογράφου. 


Αν ήταν, λοιπόν, να επιλέξω ένα μότο για τον κινηματογράφο των Ισπανόφωνων φίλων μας, τότε αυτός θα ήταν σίγουρα: Divergence is the new black. Ένας κινηματογράφος που δεν επιλέγει μα αποτυπώνει αλήθειες του προηγούμενου και του δικού μας αιώνα γύρω από τις ομόφυλες σχέσεις και την παροδικότητα που σχεδόν γεννάται μαζί τους. Κάπως έτσι, μεταβαίνουμε στην ταινία.

Η ταινία μας εισάγει ήδη από το πρώτο λεπτό και χωρίς μακρόπνοους προλόγους στο θέμα της. Ο σκύλος του Άλεξ και του Μαρκ πάσχει από λεϊσμανίαση. Ο Άλεξ, στη μέση ενός κατασκότεινου δωματίου παρακολουθεί μέσα από το γυαλί την περίθαλψη του σκύλου από τις κτηνιάτρους, στο διπλανό δωμάτιο. Κι ενώ οι δύο άντρες έχουν χωρίσει, ο σκύλος παραμένει στα χέρια του Άλεξ ο οποίος έχει αναλάβει την ανατροφή του. Κι αν ψάχναμε για έναν συνδετικό κρίκο που να κάνει το χάσμα μεταξύ τους να μοιάζει υποφερτό, τότε θα σκεφτόμασταν και πάλι τον σκύλο. Ο σκύλος ωστόσο, δείχνει να σέβεται ως αφεντικό του τον Μαρκ. Κι εκεί που τους ενώνει για λίγο, έρχεται πάλι να τους διχάσει.



Αποφασίζοντας πως για το καλό του σκύλου θα πρέπει να μείνουν και πάλι μαζί, η δυσπιστία του Άλεξ δεν αργεί να φανεί. Πώς όχι; Ο ενήλικος κινηματογραφιστής, Μαρκ, του καλλιέργησε τόσες ανασφάλειες με τον καιρό. Τρέχοντας μέρα με τη μέρα σε κάστινγκ και αδιαφορώντας για τους ανθρώπους και τα πράγματα γύρω του, κερδίζει για λίγο την εμπιστοσύνη του Άλεξ δείχνοντας πως με τις πράξεις του έχει αλλάξει. Καθώς εκτυλίσσεται η υπόθεση, οι άμυνες του Άλεξ πέφτουν. Λίγο αργότερα, θα παραδοθεί στην αγκαλιά του Μάρκ που δεν του υπόσχεται παρά το εφήμερο. Μία νύχτα πάθους, αναμνήσεων και εμπειριών έρχεται να τελειώσει με μία ζεστή σοκολάτα δίπλα στο πασπαλισμένο από χιόνι παράθυρό του δωματίου.


Όλα φαντάζουν ονειρικά μέχρι ο εφιάλτης να επιστρέψει το επόμενο πρωί. Ο Άλεξ ξυπνά, κάτι μέσα του μυρίζει προδοσία. Ο Μαρκ απών, συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα παρά τις υποσχέσεις του, ο σκύλος αντιμέτωπος με την ίδια του την ασθένεια γαβγίζει ασταμάτητα στο δωμάτιο, η τηλεόραση ανοικτή, οι προσδοκίες κλειστές...

Μετά από σύντομη επίσκεψη στο petshop, ο Άλεξ, ο σκύλος και οι αποσκευές τους εγκαταλείπουν μια για πάντα τον Μαρκ. Μπορείτε να δείτε την ταινία εδώ:

#authors #authorsteam #queer #lgbtq #lgbtqi #gay #queercinema #film #spain #letargo


Οπτικό Υλικό: IMDb, Xavier Miralles

23 προβολές0 σχόλια
 
This site was designed with the
.com
website builder. Create your website today.
Start Now